شب پنجم فاطمیه دوم 1403 - مهدی سلحشور

هم‌نفس ابوتراب مادر آیینه و آب/از طرفِ شاه ‌نجف، سلامِ تو به ما رسید/بَضْعِه‌ی سَیِّدُ‌الْبَشَر، اُمِّ‌الأَئِمَّةُ القُرَی/عَلَیْکُمْ السَّلام ما، بر تو و محسن شهید/ای روحِ دَمِ‌پاکی، اِنسیه‌ی افلاکی/ای علتِ خَلقِ ما، ای حوریه‌ی خاکی/فردای قیامت/ عالم همه هستند/ پیاده تو سواری/فردای قیامت/ عالمین ببینند/ داری چه وقاری/سَّلامُ عَلَیْکِ یَا اُمّاه، سَّلامُ عَلَیْکِ یَا اُمّاه

تا مَشکتو تو آب زدی/موج‌های دریا شد آروم/تا رو به ساحل اومدی/بغضی نشست توی گلوم/همون دم بود غربت دنیا شد نصیبم/رو لب گل کرد ناله‌های أمّن یُجیبم/بلند شو بنگر که شمشیرا رو کشیدن/آخه می‌دونن بدون تو من غریبم/اباالفضل... اباالفضل.../

وَصفِ آن‌کَس که نَگُنجَد به دهان، فاطمه است/مَدحِ آن زن که خدا کرده بَیان، فاطمه است/روزِ مَحشر که خلائق همه حِیران هستند/آنکه بَرماست فقط دل‌نگران، فاطمه است/فاطمه روحِ صَلاة است خدا می‌داند/أَشهَدُ أَنَّ علی، هم به اذان، فاطمه است/

چهارده قرن سر حرف خودش مانده هنوز/مرد تر از همه مردان جهان فاطمه است/دستش افتاد ولی دست علی بالا رفت/یار حیدر به همان قد کمان فاطمه است/این حسینی شدن ما نظر زهرا بود/دوست دار همه سینه زنان فاطمه است/یا زهرا یازهرا/مادران شهدا فخر به عالم دارند/مادر هر گل بی نام و نشان فاطمه است/پرورش یافته دامنش آیینه اوست/زینب فاطمه انگار همان فاطمه است