شهادت امام رضا (ع) 1403 - حاج منصور ارضی

قطره آوردم در اینجا شد ز دریا بیشتر/می شود تنها در این خانه کم ما بیشتر/هر چه که داریم ما نذر علی موسی الرضا ست/هر چه ما را دوست داری یا رضا، ما بیشتر؟/کمتر از این هم نباید انتظاری داشت چون /کشور ایران ندارد که یک آقا بیشتر/پیش پا افتاده ی تو، پیش افتاده نیست/قالی با ارزش اصلا میخورد پا بیشتر/کاشی قبر مادر تو لااقل معلوم بود/در حرم ها دل می افتد یاد زهرا بیشتر/آستانت آسمان و گنبدت خورشد ماست/خانه ی این خانواده خانه ی امید ماست/بی سر و سامان تو هستم، سر و سامان من/دل ز من دل بردن از تو، شمع تو پروانه من/پیش تو این بار یک دنیا مریض آورده ام/خوب شد آقا تو را دارم ای درمان من/این من و این بارگاه مهربان عالمین/این تو و این دیده گریانم السلطان من/آمدم هر دفعه من اینجا شدم مهمان تو/عاقبت آقا سه دفعه می شوی مهمان من/قفل این در مطمئنم که کلیدش دست توست/باز کن آقا مسیر کربلا را جان من/بر مشامم میرسد هر لحظه عطر و بوی سیب/زیر لب میخوانم آقا روضه یابن الشبیب/ماجرای کوچه ها تکرار شد یابن الشبیب/دیده طفلان زهرا تار شد یابن الشبیب/خیمه اهل حرم را حرمله آتش زد و /ماجرا مثل در و دیوار شد یابن الشبیب/وای از خار مغیلان و فرار بچه ها/سهم پای دختران هم خار شد یابن شبیب/دختر زهرا کجا و مجلس نامحرم ها/عمه ما راهی بازار شد یابن الشبیب/وای من پرده نشین این قبیله عاقبت/همسفر با جمع نیزه دار شد یابن الشبیب/اسب ها روی تنش با نعل تازه تاختند/آه سهم جد ما آزار شد یابن الشبیب

با تو شد حسینی، رنگ و بوی ایران/مدیون تو هستیم ای شاه خراسان/به جان جوادت، بر ما کن نگاهی/انظر یابن زهرا، بر یک رو سیاهی/واویلا، واویلا/افتادی به حجره، با لبهای عطشان/جای اشهد خود، میگویی حسین جان/واویلا، واویلا/جان دادی اگر چه، با لبهای خونین/کی شد سینه تو، با یک چکمه سنگین/واویلا، واویلا/گفتی تا بنی، فرزندت رسیده/بر روی لب تو، لبهایش کشیده/اما کربلا شد، بابایی زمین گیر/صورت روی صورت، شد ارباب ما پیر /واویلا، واویلا