شب سوم صفر 1403 - محمدرضا طاهری

با غصه های آل عبا گریه می کنی در اوج روضه های عزا گریه می کنی ما با گناه اشک تو را در می آوریم از سوز بی وفایی ما گریه می کنی ای صاحب عزا، تو به این روضه های ما می آیی و بدون صدا گریه می کنی بر کشته ی فتاده به هامونِ کربلا بر داغ سید الشهدا گریه می کنی این روزها به حال دل زینب اسیر در ماجرای شام بلا گریه می کنی بر رأس های رفته به بالای نیزه ها با خیزران و تشت طلا گریه می کنی **پس از تو جان برادر، چه رنج‏ها که کشیدم چه شهرها که نگشتم، چه کوچه ‏ها که ندیدم‏ به سخت جانی خود آن قدر نبود گمانم که بی تو، زنده ز دشت بلا، به شام رسیدم‏ برون نمود در آندم چو خصم، پیرهنت را به تن ز پنجه‏ ی غم، جامه هر زمان بدریدم‏ چو ماه چارده دیدم، سر ترا به سر نی هلال ‏وار ز بار مصیبت تو، خمیدم‏ زدم به چوبه‏ ی محمل سر، آن زمانی که سر نی به نوک نیزه‏ ی خولی، سر چو ماه تو دیدم‏ ز تازیانه و طعن سنان و طعنه‏ ی دشمن دگر ز زندگی خویش گشت قطع امیدم شاعر: جودی خراسانی

آخ! حرف غیرته دیگه اینجا اوج مصیبته میگن که اسمش باب ساعته وای وای وای بین سلسله رسیده زینب با یه قافله سه روز پشت در معطله وای وای وای چقدر رجاله آوردن چقدر رقاصه آوردن به عمد اون نیزه که بالاش سر عباس آوردن آخ از شام، که روضه هاش کابوسه آخه غم ناموسه ای وای از این غم آی از شام، که بدتر از گوداله می زنه زهرا ناله ای وای از این غم لال شو روضه خون که روضه خونه صاحب الزمون چی آوردن به روز عمتون رقص و هلهله چقدر نامحرم دور محمله جلو دارن خولی و حرمله وای وای وای جلو خواهر از رو نیزه می افته سر از رو نیزه رباب جون داد وقتی افتاد سر اصغر از رو نیزه این تازه روضه های بازاره بزم شراب هم داره ای وای از این غم این تازه اول اشک و آهه خیزرونم تو راهه