شهادت امام محمدباقر (ع) 1403 - حنیف طاهری

نه نسیمم، که به هر کوه و چمن سر بزنم/نه کبوتر، که به هر بام و دری پر بزنم/از ازل داشته‌ام یک دل و دادم به یکی/نیستم عاشق اگر جز در دلبر بزنم/نه در خانه ببندد که براند ز دَرَم/نه گذارد به جز این در، در دیگر بزنم/گاه بگشوده درِ رحمت و راهم داده/گاه در بسته که من، بار دگر در بزنم/عهد و پیمانم از آغاز همین بود، همین/که دم از آل علی، تا دم آخر بزنم/وای اگر پا به سر خان معاویّه نَهَم/دست دادند که بر دامن حیدر بزنم

تو یک‌سره، بر چشم لشکر بودی و من نه/چون صاحب خلخال و زیور، بودی و من نه/فهمیدم آن لحظه، که نا محرم تو را می‌زد/از چند صورت، مثل مادر بودی و من نه/ما هر دو از بازار شامی‌ها گذر کردیم/با این تفاوت که، تو دختر بودی و من نه/در معرض چشم حرامی بوده‌ایم اما/آن لحظه تو محتاج معجر بودی و من نه

باور نمی‌کردم غربت بشه یارم/باور نمی‌کردم اما رویِ دارم/اینجا کوفه است به پای مظلوم راهو می‌بندن/اینجا کوفه است به اشکِ چشمام دارن می‌خندن/برگرد مدینه، ای مسافرِ بیابونا/پایان این سفر تو می‌رسی به کربلا/تنها توی این شهر دنبال یک مَردَم/کاش از همون اول بیعت نمی‌کردم/باشه آقا قرار بعدی میون کوفه/قسمت اینه سرِ بُریدَم بمونه کوفه/برگرد پُر از نگاهِ بی‌حیاست دور و برم/برگرد می‌ترسم از اسیریِ اهل حرم/برگرد مدینه، ای مسافرِ بیابونا/پایان این سفر تو می‌رسی به کربلا/

ابی عبدالله آقای من.../همه عمر بر ندارم، سر از این خمارِ مستی/که هنوز من نبودم، که تو در دلم نشستی/ابی عبدالله آقای من.../ابی عبدالله.../تو نه مثل آفتابی، که حضور و غیبت افتد/دگران رَوَند و آیند، و تو همچنان که هستی/گر همه صورتگران، صورت زیبا کشند/صورت ارباب ما، از همه زیباتر است/ابی عبدالله.../مدعیان گر زنند دعوی بالاتری/پرچم عباس او، از همه بالاتر است/یا ابوفاضل، یا ابوفاضل، یا ابوفاضل/