شب دوازدهم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

اندوه ناتمام زمان را تمام کن/ظلم از سر زمانه گذشته، قیام کن/ما را برای صبح ظهورت نگاه دار/ما را بیا نظاره گر انتقام کن/حق تیره جلوه می کند اینجا بدون تو /حق را به بانگ آمدنت صبح فام کن/تزویر، مست بی خبریِ جهانی است/بر کام جهل، خواب گران را حرام کن/یک عمر ما به شوق شما زنده مانده ایم/تا زنده ایم پس، به ظهورت سلام کن/لات و هُبل دوباره به دولت رسیده اند/ای ذوالفقار خسته بزن فتح شام کن/دوباره در طلب زینبیه ایم/این زخم کهنه را به ظهور التیام کن/گویا دوباره عمه تان در اسارت است/فکری برای زینب علیها سلام کناندوه

روم نمیشه که بازم، بگم منو ببخشی/یه عبد رو سیاه، سینه زن ببخشی/باز آه حسرت می کشم /از تو خجالت می کشم/دوباره منت می کشم/خدای من، خدای من، خدای من، خدای من/خودت که خوب می دونی جز تو کسی ندارم/شکایت خودم رو به پیش تو میارم/رفیق بی کسی من، روی منو زمین نزن/به حق شاه بی کفن/خدای من، خدای من، خدای من، خدای من/سرت به روی نیزه، نشسته ای حسین جان/بگو کی پیشونیتو ای حسین جان/هلال روی نیزه ها، ای کشته ی من القفا/حسین می کشی مرا/

غروب نیست خدایا چرا هلال دمیده!؟ /هلال را به سر نیزه وقت ظهر که دیده!؟ /روا نبود که از هم جدا شویم من و تو/چرا سر تو ز من زودتر به کوفه رسیده!؟ /به نیزه دار بگو چند گام پیش تر آید/که چند بوسه بگیرم از آن گلوی بریده

لطفی که کرده‌ای تو به من مادرم نکرد/ای مهربان‌تر از پدر و مادرم حسین