شهادت امام محمد تقی (ع) 1402 - محمدرضا طاهری

ما آبرو بریم، به دردت نمی‌خوریم/حق می‌دهیم، از همه پنهانمان کنی/ابری شدیم و راه به گریه نبرده‌ایم/داریم امید، تا که تو بارانمان کنی/ما را کنون که تا حرم شاه، راه نیست/ای کاش تا که زائر سلطانمان کنی/حالا که کاظمین نرفتیم، کاش که/ما را غبار راه خراسانمان کنی/حالا که زیر دِین جواد‌ الائمه‌ایم/در این عزا تو کاش که مهمانمان کنی/آقا امشب خودت گریزِ به کرب و بلا بزن/تا که فدای سید عطشانمان کنی

چه کسی این همه احسان به گدایان دارد/که جگر گوشه‌ی سلطان خراسان دارد/هر چه حرف هست بگویید که گوش شنواست/هر چه درد است بیارید که درمان دارد/به گدایی درش اهل کرم می‌آیند/خانه‌اش سائل از این دست فراوان دارد/چه پدر را به پسر، یا چه پسر را به پدر/این دو سوگند، فیوضات دو چندان دارد/ای ولیعهد مرا هم ز عنایت بپذیر/رعیتی را که امان‌نامه ز سلطان دارد/مشهد و باب جوادش به همه ثابت کرد/که اجابت فقط از سمت تو امکان دارد/مطمئنا به کرم‌خانه‌ی تو رو نزده‌است/هر که در خانه‌ی خود سفره‌ی بی نان دارد/هر زمانی که خداییِ خدا پایان یافت/یا جواد ابن رضا جود تو پایان دارد/حتم دارم که جزایش گل لبخندِ رضاست/هر که در ماتم تو دیده‌ی گریان دارد/بی سبب اسم نبردی ز غریبی حسن/چاره‌ای نیست غم فاطمه تاوان دارد/دست و پا می‌زنی و همسر تو دست‌افشان/اشک می‌ریزی و او هم لب خندان دارد/علت هلهله زهراست که می‌دانستند/دم آخر پسرِ فاطمه مهمان دارد/کاش آرام تنت را به سر بام برند/کاش می‌شد که بفهمند تنت جان دارد/زیر خورشید تنت سوخت ولی می‌دانم/که لبت زمزمه‌ی جَدی‌العریان دارد/خواهری نیست تو را تا که ببیند بر خاک/بدنت رد سم تازه‌ی اسبان دارد/دختری نیست تو را تا که ببیند در تشت/خیزران قصد مصافِ لب و دندان دارد/***جگرم پاره پاره شد مادر/خون چکیده ز گوشه‌ی دهنت/زهر اثر کرده و کبود شده است/درد افتاده در تمام تنت/هرچه شد نیزه بر تنم نزدند/و سه شعبه به قلب من نزدند/کسی اینجا به فکر غارت نیست/چنگ بر کهنه پیراهنم نزدند/بغض‌های عزای کرب و بلا/در میان دل شکسته‌ام ماند/ساربانی نبود اطرافم/آخر انگشترم به دستم ماند/هیچ کس با وضو و با چکمه/وای من، روی سینه‌ام نَنِشَست/هیچ کس پشت و رو نکرد مرا/هیچ کس سینه‌ی مرا نَشِکَست/بدنم زیر آفتاب اما/بدنم زیر دست و پاها نیست/سرِ پاداشِ بردن سر من/بین شمر و سنان که دعوا نیست?

حَرَمت قبله‌ی مراده/همیشه حاجتامو داده/همه جا ذکر روی لب‌هام/یا امام جواده/میون این همه بلا، ای پسر امام رضا، آقا منو دریاب/من از همه خسته شدم، حتی آقا جون از خودم، آقا منو دریاب/آغوشم کویر ‌و، ضریح تو بارونه/دنیا درد محضه، نگاه تو درمونه/یا جواد الائمه.../توی اون لحظه‌های آخر/دلت از غصه میشه مضطر/دوباره گریه می‌کنی با روضه‌های مادر/بازم مرور روضه‌ها و، روضه‌ای که تو شعله‌ها و، مادرت افتاده/می‌سوزی و دلت پره، که رد پا رو چادر مادرت افتاده/زهرا رو زمین و، علی داره می‌بینه/زهرا سیلی خورده، سر علی سنگینه/یا جواد الائمه‌.../میون حجره بی‌قراری/دیگه تو حال احتضاری/بمیرم حتی توی خونت یاوری نداری/کبوده از عطش لبات، گرفته انگاری صدات، برات بمیرم من/چقدر تو دست و پا زدی، مادرتو صدا زدی، برات بمیرم من/روی خاک حجره، چقدر غریب جون دادی/با لب‌های تشنه‌ات یاد حسین افتادی/حسین...