شب یازدهم رمضان 1403 - محمدرضا طاهری

عمر صد سال اگر طول کشد مختصر است /از همان لحظه میلاد اجل پشت در است/به کجا می روی ای بنده سرگشته بیا/که خدا از رگ گردن به تو نزدیک تر است/چه غم از زخم زبان ها چه غم از طعن رقیب /که خدا عاشق این سوز دل و چشم تر است/بهترین هدیه این سفره مهمانی حق /عطش لحظه افطار و دعای سحر است/آنچنان پرده بر اعمال بدت افکنده/ملک صبح ز اعمال شبت بی خبر است /عرش بر گریه شرم تو مباهات کند/پر اشک سحرت خوبتر از بال و پر است /همه درهای فلک را به روی خود بستی/راه وا کردن آن دست دعای پدر است/هرگز از یاد گل فاطمه غافل نشوی /شب جمعه است شب حجت ثانی عشر است/نمک عشق بیاور که محک عشق علیست /عمر بی عشق حسین بن علی بی ثمر است/غزلی تازه سر انداز سخن بیشتر است/همه شب‌ها دگرند و شب جمعه دگر است/شب جمعه است مگو کرببلایی نشدم/کربلا مجلس روضه ست همین دور و بر است/کربلا منتظر ماست بیا تا برویم/مادری روضه بپا کرده بیا منتظراست/شب جمعه ست به یاد لب عطشان حسین /عالمی سینه زن و مادر او نوحه گر است/باز با بانگ بنی همه آفاق گریست/آفرینش همه از ناله‌ی او در شرر است/روضه خوانم من و هرگز نرود از یادم/ریشه ی نیزه ی گودال همان میخ در است/تکیه بر نیزه ی غربت زده و می بیند/آه عباس کجایی که حرم در خطر است/به خدا لشکر دشمن همه می دانستند /که علی اصغر او از پدرش تشنه تر است/از سر نی سر بابای غریبش می گفت/به خدا از همه سرها سر شش ماه سر است/داغ فرزند کشنده است همه می دانند/بدتر از زخم گلو آتش زخم جگر است/خنجر شمر کجا کشتن ارباب کجا/بنویسید پدر کشته‌ی داغ پسر است/

مادربزرگ کرب و بلا ، جان تو قسم/باهر فراز روضه به لب جانِ من رسید/گودال قتلگاه کجایی دمِ غروب/کار کبوتر تو به پرپر زدن رسید/بیش از هزار و نهصد و پنجاه ضربه خورد/بر تک تک سپاه کمی از بدن ضربه خورد/از دور پیکرش همه با دست پر روندبر یک نفر عبا و یکی پیروهن

زینت دوش نبی روی زمین جای تو نیست/خار و خاشاک زمین منزل و مأوای تو نیست/خاک عالم به سرم کز اثر تیغ و سنان/جای یک بوسه من بر همه اعضای تو نیست