شب بیست و دوم رمضان 1402 - محمدرضا طاهری

دل و روح ما، سر و جان ما، /"لِتُرابِ مَقْدَمِکَ الفِدا"/"عَظُمَ الْبَلاء، بَرِحَ الْخَفَا"، /"فرج" است راه نجات ما/همه ناتوان، همه روسیاه، /همه در کشاکش راه‌ وچاه/همه تا کمر به گِل گناه، /خِجِلیم، "وَانْکشَفَ الْغِطَا"/نه‌ رسیده شام‌ غمی به‌ سر، /نه‌ رسیده از سحری خبر/نه‌ کسی به‌ فکر کسی ‌دگر، /تو بیا که "وَانْقَطَعَ الرَّجا"/نه‌ کسی هوایی فیض ‌رب، /نه به‌ فکر واجب‌ و مستحب/"ظَهَرَ الفَسادُ بِما کسَب"، /تو بیا که تازه شود هوا/غم شام و کوفه و کربلا، /شده داغ جان تو سال‌ها/که هرآن ‌صباح و هرآن‌ مساء،/"بَدَلَ الدُّموعِکَ بِالدِّماء"/گله و شکایت خویشتن، /به کجا برد دل تنگ من؟/تو بیا سری به‌دلم بزن، /که تو "مُستَعانی‌و‌مُشتَکی"/تو بیا که سر بزند بهار، /به خزان دائم روزگار/به جهان ما برکت بیار، /که "بِیُمْنِکَ رُزِقَ ‌الْوَرى"/شاعر: مجتبی خرسندی

تو را می‌شوید امشب دستِ دریا/تو را با اشکِ ما با اشکِ زهرا/ نمیدانم چرا می‌گویم امشب /بریز آبِ روان آهسته اَسما/شاعر: حسن لطفی/حسن زخمِ سرت را بست اُفتاد/لباسِ آخرت را بست اُفتاد/حسن حالِ مرا می‌دید پیشَت/دو چشمِ دخترت را بست اُفتاد/شاعر: حسن لطفی/چگونه سر کنم شب را عزیزم/چه سازد جان بر لب را عزیزم/به جای تو حسن ای کاش امشب /کفن می کرد زینب را عزیزم/تا بیابان نجف، او را شبانه می برند/مثل زهرا نیمه ی شب ، مخفیانه می برند/آن که عمری بارغم بر روی شانه می کشید/حال جسمش را غریبانه به شانه می برند/باز هم داغ مزار مخفیانه تازه شد/چون علی را هم به قبری بی نشانه می برند/بچه های داغدیده از کنار تربتش/بار سنگین غم او را به خانه می برند/کوفیان کشتند حیدر را، ولی در کربلا/اهل بیتش را چرا با تازیانه می برند/کودکان خسته ی او را به جرم بی کسی/بی بهانه می زنند و بی بهانه می برند/شاعر:‌ سید هاشم وفایی/

جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی/تیر محبت تو را، جانم علی جانم علی/منم نشانه یا علی،‌ جانم علی جانم علی/گرفته بر زیارتت،‌ جانم جانم علی/دلم بهانه یا علی، جانم جانم علی/بار ولایت تو را به دوش دل گذاشتم/کوه معاصیم فتاد از سر شانه یا علی/فدای دیده ترت چه شد که مثل همسرت/شد بدن مطّهرت دفن شبانه یا علی/