شب دهم ماه رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

چون بیابان که نیازش به نم باران است/بیشتر گریه تسلای دل سوزان است/ میکده باز شد و زود دویدیم همه/گفته ساقی سه دهه نوبت سرمستان است/ گفتم اصلا نروم آخر خطم دیگر/ مادرم گفت برو خالق تو رحمان است/ما اگر آمده ایم از‌ کرم آل علی ست/اختیار دل رعیت به کف سلطان است/رمضان است خدا بنده نوازی کرده/سفره اش باز شده خانه پر از مهمان است/خوب و بد ریزه خور حضرت حجت هستیم/پای باباست فقط طفل اگر نادان است/نوکر آن ست که از‌خویش دعایی نکند/آنچه‌ را‌ خواسته ارباب دعایم آن است/سی شب ماه خدا را به علی بخشیدند/گریه ی هر شب ما هدیه ی آقا جان است

من اگر، گریه برایت نکنم می‌میرم/من اگر، سینه برایت نزنم می‌میرم/بِنَبیٍّ عَرَبیٍّ وَ رَسولٍ مَدَنی/لذتی نیست گواراتر از این سینه زنی/خواستم گریه کنم چون زن کودک مرده/آمد از حنجره ام صوت گلوگیر زنی/بِنَبیٍّ عَرَبیٍّ وَ رَسولٍ مَدَنی/من سینه زنم سینه زن سینه شکسته/اوقات خوشم موقع سینه زدنم بود/لذتی نیست گواراتر از این سینه زنی

منو زابراه نکن/دست و پا که می‌زنی مادرو نگاه نکن/منو چشم به راه نذار/تو رو جون مادرت پا تو قتلگاه نذار/یه نفر کاری کنه/شمر اومده برا ما جلوداری کنه/غروب شد خورشید نشست/شمر ولی از تنت پا نشد/اذان شد نمازش رو بست/راه حلقت ولی وا نشد/یک زن تنهام چطور؟/شمر رو ازت جدا کنم/پاشو اذون مغربه/من به کی اقتدا کنم؟/انگار اومد بر قلب من فرود/خنجری که سرت رو از پیکرش ربود/اونی که سر از تنت برید/فکری به حال زینب نکرده بود/رگ‌هات رو می‌بوسم/گلوت رو می‌بوسم/تو رو خدا دست و پا نزن/نذار که ببینه اینقده مادر رو صدا نزن