وفات حضرت زینب (س) 1403 - سید مهدی حسینی

حسین خواهر تو بر غمت دچار شده/دلم هوای تو کرده که بی قرار شده/تمام موی سرم ، پینه های دستانم/خودت بیا و ببین که چه گریه دار شده/مگر نگفتم عزیزم که بی تو می میرم/همیشه قاتل عاشق غم نگار شده/در احتضار کنار تمامتان بودم/برس به داد دلم وقت احتضار شده/اگر تو کشته ی اشکی دو دیده ی تر من/برای روضه ی تو سفره دار شده/ز خاطرم نرود خاطرات کرببلا/دوباره دور و بر من پر از غبار شده/به روی چادر من جای پای قاتل توست/لگد به روی لگد بر تنم نثار شده/دم غروب به آتش گرفته ای گفتم/بدو عزیز دلم موقع فرار شده/میان آن همه نامحرمان خودت دیدی/چگونه خواهری بر ناقه ها سوار شده/سر تو را سر بازار بس که رقصاندند/گلوی خشک تو دیدم که تار تار شده/رباب موی سرش کند و داد زد زینب/ببین سر پسرم سهم نیزه دار شده/شاعر : قاسم نعمتی

من هنوزم همون زینبم ولی یه کم پیرتر/بدنت گیرِ سرنیزه و سر تو درگیرتر/آخرش اومدم قتلگاه ولی یه کم دیرتر/بدنت گیر سرنیزه ولی یه کم پیرتر/از بوریا از سایه‌بون بدم میاد/من از تنور از بوی نون بدم میاد/من از سفر از ساربون بدم میاد/ببخش اگه تو رو به خاک کربلا سپردم/ببخش اگه تو قتله گاه به جای تو نمردم/زخماتو من از پارگی پیرهنت شمردم/حسین، عزیزم، /من یه ساله ندیدم تو رو دلم برات تنگه/من هنوزم می‌بینم تو خواب تو خیمه‌ها جنگه/دل همه سنگه/من هنوزم می بینم تو خواب وداع آخر رو/می‌بینم توی دست رباب علی اصغر رو/اون تن بی سر رو، علی اصغر رو/از طعنه‌ی این شامیا بدم میاد/پیرم ولی من از عصا بدم میاد/از خنده‌ی نامحرما بدم میاد/کل می‌کشیدن دورمون یه عدّه از حسودی/آورده بودن واسه ما رقاصه‌ی یهودی/اصلا همین بهتر که تو شام بلا نبودی/عزیزم، حسین

آمدم خوب نگاهم کنی و جان بدهم/ببری یا نبری ام به حرم جان منی/از همان قبل محرم که تو آواره شدی/نگران سفر و حال پریشان منی/لب تو خشک شد و خشک نشد آب فرات/با همان تشنگی ات چشمه ی جوشان منی/ای شه بی سر من بی سر و سامان تو ام/با همین بی سری ات هم سر و سامان منی/به خدا جان منی/****روی نیزه بروی یا نروی بالایی/ای که سی جز شدی مصحف قرآن منی/دخترت گفت پدر آب شدم آب بخور/تشت زر دور و برت نیست تو مهمان منی/ای که همبازی اطفال شدی پای درخت/خاک و خونی شدی اما روی دامان منی/زنده زنده جلوی خیمه شهیدت کردند/مقتل مستدل شاه خراسان منی/به خدا جان منی جان منی جان منی

یا من یعطی الکثیر بالقلیل ابوفاضل الدخیل ابوفاضل /لب تشنه ی مشک تو سلسبیل ابوفاضل الدخیل ابوفاضل /ای ماه حرم ای صاحب علم بــــرس بــه داد من/ خسته ی راه تو پشت و پناه بــــرس بــه داد/ اکشف کروبی یا ساقی الطَف/ به آبروی سلطان نجف/ پاسبان خیمه ی شاه قتیل ابوفاضل الدخیل ابوفاضل/ باز حرم در اضطرابه یا کفیل ابوفاضل الدخیل ابوفاضل/ باز قصه ی شام باز شد ازدحام دور حـــــرم /باز هجومِ درد آه نمونده مرد دور حـــــرم /بی تابه زینب پاشو علمدار/ یا غیرت الله پرچم رو بردار/ ابوفاضل دخیلک ابوفاضل

منم کفیلة السجاد /همانکه داده کاخ ظلم را بر باد منم که هیجده لاله/ به پیش چشم من به خاک و خون افتاد/ منم که فتح خون کردم/ منم که مادرم مرا دلاور زاد/ منم که هیبت اللهم/ همانکه بر سر یزید زد فریاد/ من اشجعة الناسم/ من دشمن خناسم/ ارث از پدر دارم/ من خواهر عباسم /من چشمه ی توحیدم/ سرچشمه ی توحیدم/ با تیغ بیان خود با یزید جنگیدم/ منم زینب مرحبا حسین/ **** منم دخت ولی الله /در آسمان عفت و حیا چون ماه/ پیام آور خونم من منم که بر یزیدیان گرفتم راه/ اگرچه داغ دیدم/ من ولی ز ناله ام نشد کسی آگاه/ عقیلة العرب هستم/ الا کوفه منم زینب ثارالله /کعبة الرزایایم/ صدیقه صغرایم/ پهلوان هر رزمم /هم ردیف بابایم/ با کلام بُرانم/ من فاتح میدانم/ بی باکم و میجنگم/ نایب حسن جانم /منم زینب /مرحبا حسین

همه میگن کس و کارم حسینه/ همیشه یاور و یارم حسینه /طبیب آوردنو گفتم بدونید/ طبیب این دلِ زارم حسینه/ دعا کردم بمیرم به داغ تو اسیرم/ منو بردن به باغ گل شاید آروم بگیرم/ گلِ پژمرده دیدم غم من تازه تر شد /مگه یادم میره وقتی که خیمه شعله ور شد/ روی دستای تو پرپر شد حاصلت/ آی قـــربون دلــت/ پیش چشم رباب باید خاکش کنی/ چند تا شد مشکلت آی قـــربون دلــت/ ای وای از کربلا/ چرا افتاده بین ما جدایی/ نمیدونم کجای کربلایی/ منِ زینب خبر از تو ندارم/ زنِ خولی خبر داره کجایی/ سرت گرمه تنوره چه دستم از تو دوره/ کی زخمای لب خشکتو باید بشوره/ سرِ تو توی دسته یه نامرده عزیزم/ الهی که تنور خونشون سرده عزیزم /این صحنه واسه ی من دلگیره حسین/ پیدا کردم تو رو اما دیره حسین/ از موهای سرت فهمیدم از قضا/ خاکستر نیمه شب گُر میگیره حسین

همه جا کربلا، همه جا نینوا/من ابالفضلیم، به امید خدا.../روی لبم واویلا، کسی ندیده توی دنیا/که با لبای تشنه سقا، بمیره در کنار دریا/یارو علمدار من، منو نذاری تنها ای کاش/به فکر غصه‌های من باش، یه کاری کن غریبم داداش/ابالفضل...

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود/هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود/ در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند/تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نروزد/هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است/برود از دل من، و از دل من آن نرودآنچان مهر توام بر دل و جان جا گرفت/که اگر سر برود، از دل و از جان نرود

عاشقت گشتم و از غصه نجاتم دادند/ تشنه لطف تو بودم برکاتم دادند /آن شبی که وسط روضه صدا کردم حسین/ دیدم آن لحظه نجات از ظلماتم دادن/ کی روم از در این خانه که از نوکریت/ رتبه و جاه و مقام و درجاتم دادن/ آن کس که تورا دارد از عشق چه کم دارد/ آن کس که تو را دارد ای ماه چه غم دارد/ هر طایفه با قومی خویشی و نسب دارد/ من با غم عشق تو خویشی و نسب دارم

انگار اومد بر قلب من فرود /خنجری که سرتو از پیکرت ربود