وفات حضرت ام البنین (س) 1403 - مهدی رسولی و محمود کریمی

سلام ما به تو ای هاجر چهار ذبیح/درود ما به تو ای مریم چهار مسیح/سپهر نور فروز سه اختر و یک ماه/عجب نخوانم اگر مادرت به ثار الله/سلام بـر تو و ابناء و شوهرت، مادر/بـه عطر دامن عبّاس پرورت مادر/ادب بـه قامت زهرایی ات قیام کند/وفا بـه غیرت عبّاس تو سلام کند/سلام زینب کبرا و حضرت سجّاد/به خون پاک بنین تو پاک مادر باد/اگر چه با همه گفتی کنیز زهرایی/به چشم آل محمّد عزیز زهرایی/تـو آسمان ادب را همیشه قائمه ای/تو بعد فاطمه در بیت وحی فاطمه ای/به نفس پاک پیمبر تو همدمی، مادر/مسیح عشق و ادب را تو مریمی، مادر/بهشت شیفته‌‌ی چهار لاله‌ی یاست /کلید باب حوائج به دست عبّاست /مزار توست کنار مزار چهار امام/که چهار ماه تمامت به خون نشست تمام/مگر به گوش پیام خدا ز غیب شنفت/که مادر اسم تو را از نخست فاطمه گفت/هزار قافله دل پای بست فرزندت/نشان بوسه‌ی مولا به دست فرزندت/تو جان پاکی و عباس پاره تن تو/ستاره ریخته زهرا به ماه دامن تو/حسین را که بسی داشت در کنار شهید/به جز تو نیست کسی مادر چهار شهید/به چهار ماه خود اشکی نریختی ز دو عین/گریستی به حسین، گریستی به حسین/اگر تو نام نبردی ز شاخه یاست/گریست دیده زهرا برای عبّاست/الا تمام وجودت پر از نوای حسین/به گریه نایبت الزینبی برای حسین/روایتِ عطشِ کربلاست در اشکت/سلامِ گریه کنان حسین، بر اشکت/سرودِ زخم گلوی حسین، ورد لبت/خلوص زینب و عبّاس در نماز شبت/شبی که چشم حسین افتاد بر پسرت/فشان نور ز خورشید چهره بر قمرت/نگاه نافذش اظهار کرده بی پرده /که بهر شیر خدا، شیر شیر آورده/هر آن که روی ورا دید این ندا سر داد/دوباره حضرت زهرا حسین دیگر داد/تو مادر شهداء ، همسر علی هستی/هزار حیف غریبانه چشم خود بستی/خزان رسید چون بر برگ لاله یاست/نبود جعفر و عثمان و عون و عباست/سپهر و مهر و مه و کوکبت کجا بودند/علی حسین حسن زینبت کجا بودند/هماره ریخت به رخ از دو دیده یاقوت/اگر به دوش غریبانه رفت تابوتت/دگر به پیکرت آثار تازیانه نبود/دگر مرا مراسم تشیع تو شبانه نبود/تو داغدار شهیدکنار علقمه ی /همیشه فاطمه بودی، همیشه فاطمه ای/نگاه نگه خاطر ذریه بتولم کن مرا/که میثم آلوده ام قبولم کن مرا

خبری آمد و خبر پی‌چید/خبر کشتن قمر پی‌چید/در تمامی شهر قبل خبر/بوی صحرای شعله ور پی‌چید/عَلَم افتاد و بین کرب و بلا/ضجّه‌ی طفل خون جگر پی‌چید/سر عبّاس را به نیزه زدند/بین زن‌ها همین خبر پی‌چید/چه سری روی نیزه بند نشد/نوک نیزه به موی سر پی‌چید/سرش افتاد چندباری تا/نیزه اش از سر گذر پی‌چید/نیزه دارش همین که راه افتاد/از روی نیزه باز ماه افتاد/پرده‌ی محملی کشیده شد و /ماه از پشت ابر دیده شد و /دید ام البنین چو زینب را/رنگ از صورتش پریده شد و/زینب آغاز روضه خواندن کرد/سخن از گریه‌ها بریده شد و/زینبت جان به لب رسیده شد و /پسرت را همین که چشم زدند/چشمش از تیرها دریده شد و/دست‌هایش که از بدن افتاد/قد آقای ما خمیده شد و/خبر کشتن اباالفضلم /بین نامردمان شنیده شد و/در نبود یل بنی هاشم/شعله در خیمه‌ها تنیده شد و/معجر و گاهواره غارت شد/زیور دختران کشیده شد و/باد گرمی وزید در گودال/شمر آمد پرید در گودال/*****دامن کشان رفتی دلم زیر و رو شد/چشم حرامی با حرم رو به رو شد/بیا برگرد خیمه ای کس و کارم/منو تنها نگذار ای علمدارم، علمدارم/*****مرد مرداست پسرت/مرهم درداست پسرت/شفای امروز همه/شافع فرداست پسرت/*****پر کرده شمر دون همه جا شاه کم سپاه/از بی کسی به خیمه‌ی زن‌ها برد پناه

عاشق راه وصل و می‌دونه/نوکر صاحبش رو می‌شناسه/امضای براتِ عشق من/تو دست‌های اُمَّ عباسه/از وقتی یادم میاد بودم/محتاجِ دعای این مادر/کل زندگیم به قربونِ/آقازاده‌های این مادر/بی‌خبر بود واویلا از ماهش واویلا/جیگرم سوخت واویلا از آهش واویلا/واویلا، واویلا، واویلا، واویلا... /تنها افتخارِ من اینه/مست باده‌ی اباالفضلم/یا اُمّ البنین مدد مادر/من دلداده‌ی اباالفضلم/جانِ اون لحظه که گردوندی/عباس و دور سر ارباب/دست من به دامنت مادر/یا اُمَّ البنین من و دریاب... /شدم عاشق واویلا پا تا سر واویلا/من و دریاب واویلا ای مادر واویلا/واویلا، واویلا، واویلا، واویلا... /ای جانم ، ای جانم ، ای جانم ، ای جانم...

مثل پاییز زرد اومدم/پر غصه و درد اومدم/سائل پسر تو ام و/در خونه مرد اومدم/مرد مرداست پسرت/مرهم درداست پسرت/شفای امروز همه/شافع فرداست پسرت/پسرات یکی یکی رفتن و شهید شدن/پیش چشم فاطمه همه رو سفید شدن/مرد مرداست پسرت/مرهم درداست پسرت/شفای امروز همه/شافع فرداست پسرت/تو ندیدی و ام بنین/قمرت شده نقش زمین/ندیدی بی بی اما حالا/بیا حال حسینو ببین/زار زاره پسرت/دل بی قراره پسرت/دیگه یه مردم میون/حرم نداره پسرت/پسرت که خورد زمین سپر حسین شکست/پناه حرم که رفت کمر حسین شکست/مرد مرداست پسرت/مرهم درداست پسرت/شفای امروز همه/شافع فرداست پسرت/پاشو دلشوره کشته منو/میری میشکنی پشت منو/چه جوری یه تنه تا حرم/ببرم آخه این بدنو/روی تو مبهمه و/چشم و ابروت درهمه و/تو بی تابی روی زمین/کنار تو فاطمه و /پاشیده شد سری که تا بزم می میره/چه جوری شد فقط از بغل رو نی میره/زینبم بی تو خواب نداره/نباشی کی هواشو داره/تو راضی میشی تشنه بشه/حرمله براش آب بیاره/تو نباشی با حرم بد میشه برای من/خواهرت اسیر میشه تو یه عده بد دهن/پاشو امید همه/خیمه هامون غرق غمه/ای خوش غیرت میبینی/نامحرم تو حرمه/مرد مرداست پسرت/مرهم درداست پسرت/شفای امروز همه/شافع فرداست پسرت

صنما به ناز چشمت، همه را دچار‌کردی/همه ناز قامتان را تو به جلوه، خوار کردی/نه کمان به دوش داری؛ نه بنای تیر داری/که نرفته صید، دیدم همه را شکار کردی/نه به سنجشی درآید؛ نه شمارشی توان کرد/تو چگونه حُسن‌ها را سرِ هم قطار کردی/و قسم به زورق تو؛ به ولای مطلق تو/که بدون هیچ قیدی، همه را سوار کردی/تو بنای لا الهی؛ تو فقط، فقط تو شاهی/همه‌ی صفات حق را به خود انحصار کردی/به رخ خدا کشیدی که چقدر عاشقی تو/همه تیر و نیزه‌ها را به تنت مهار کردی/تو بهای خویش بودی؛ تو جزای خویش بودی/که میان لجّه‌ی خون، سرِ خود نثار کردی/تو فداء مستحب را به ره وجوب بردی/سرِ شیرخواره‌ات را به‌ فدای یار کردی