شب اول فاطمیه دوم 1403 - میثم مطیعی

از آنچه در دو جهان هست بیشتر دارد/فقط خدا ست که از کار او خبر دارد/یکی برای علی ماند و آن یکی همه بود/اگر چه لشکر دشمن چهل نفر دارد/عقیق سرخ از آتش نداشت واهمه ای/کسی که کفو علی می شود جگر دارد/کمر به یاری تنهایی علی بسته/میان کوچه اگر دست بر کمر دارد/سر علی به سلامت چه باک از این سردرد/محبت ولی الله درد سر دارد/کسی که شهر، سر سفره قنوتش بود/چگونه دست به نفرین قوم بردارد؟!/صدا زد: (( اشهد ان علی ولی الله))/ولی دریغ که این شهر گوش کر دارد/کنیز بیت علی خاک را طلا می کرد/سقیفه را بنگر فکر سیم و زر دارد/اگر چه باغ فدک نعمت فراوان داشت/ولی ولایت او بیشتر ثمر دارد/گرفت راه زنی را به کوچه راهزنی/در آن محله که بسیار رهگذر دارد/بگو به دشمن مولا مرام ما این نیست/زمان جنگ بیاید اگر هنر دارد/بگو به شعله: چه وقت دخیل بستن بود؟/هنوز چادر او کار با بشر دارد/فدای محسن شش ماهه اش که زد فریاد/سپر ندارد اگر مادرم پسر دارد/به شعله سوخت پرو بال مادر، اما نهحسین هست، حسن هست، بال و پر دارد/شاعر: مجید تال

امشب ای‌کاش/غوغا نمی‌شد و..، در وا نمی‌شد و.../آتش دخیل چادرِ زهرا نمی‌شد و .../عمر حیدر، پایان نمی‌گیرد چرا؟/دنیا بر من، آسان نمی‌گیرد چرا؟/از اشک من، طوفان نمی‌گیرد چرا؟/افتادنت به روی خاک، ببین چه کرده باعلی!/به روی پای خود بایست، بگو دوباره یاعلی/آه، از غریبی/شاعر: رضا یزدانی

توو کوچه می‌رفتم کسی/ مانع راهم شد/خداروشکر/ که اون وسط دیوار/ تکیه‌گاهم شد/حسن پناهم شد/من که شبیه دشمنات/ حقیر دنیا نیستم/خودت می‌دونی ابالحسن/ اسیر دنیا نیستم/نذر نگاهت/ هرچی فدک علی/ان کنتَ فی خیر/ کنتُ معک علی/ان کنتَ فی شر/ کنتُ معک علی/من با توام علی/بس که شدم گریون تو/ همه ازم خسته‌ن/به هرکسی/ که رو زدم فورا/ درارو می بستن/بغضمو می‌شکستن/خیلی تمسخر کردن/ حال من تنها رو:/علی چقدر تنها مونده که/ فرستاده زهرا رو/دشمن به زخمم/ می‌زد نمک علی/ان کنتَ فی خیر/ کنتُ معک علی/ان کنتَ فی شر/ کنتُ معک علی/من با توام علی/دیر اومدم توو کوچه‌ها/ امون از این تقدیر/خودم دیدم/ چه جوری با زخمِ/ غلاف اون شمشیر/حیدر من شد پیر/جز تو نفهمید هیچ‌کس/ قصه‌ی درد من رو/همه دیدن غرق اشک و آه، نگاه مرد من رو/من رو کنارت/ می‌زد کتک‌، علی/ان کنت فی خیر/ کنت معک علی/ان کنت فی شر/ کنت معک علی/من با توام علی/شاعر و نغمه‌پرداز: رضا یزدانی

تمام شمع وجود تو آب شد مادر/دعای نیمه شبت مستجاب شد مادر/گل وجود تو پرپر شد و بخاک افتاد/بهشت آرزوی ما خراب شد مادر/بجای شمع که سوزد به قبر پنهانت/علی کنار مزار تو آب شد مادر/میان آن همه دشمن که می‌زدند تو را/دلم به غربت بابا کباب شد مادر/حمایت از پدرم را گناه دانستند/که کشتن تو در امّت ثواب شد مادر/به محفلی که علی بر تو مخفیانه گرفت/سرشک دیده‌ی زینب گلاب شد مادر/به یاد ناله‌ی مظلومیت دلم سوزد/که چون سلام پدر بی‌جواب شد مادر؟/نشان غضب فدک ماند تا به ماه رخت/گرفته نیمه‌ای از آفتاب شد مادر/علی بیاد جوانیت پیر گشت چو دید/خمیده سرو قدت در شباب شد مادر/شاعر: غلامرضا سازگار

هر شب ستاره ریزم و شب را سحر کنم/بر آفتاب گریم و بی ماه سر کنم/ زهرای کوچک علی ام کز امام خویش/در موج غم چو فاطمه دفع خطر کنم/با گریه و نمازشب و خانه داریم/پیوسته نام مادر خود زنده تر کنم/شب ها به موج غصّه زنم خویش را به خواب/تا گریه مخفیانه برای پدر کنم/هر چند کودکم، بگذارید نیمه شب/وقت نماز چادر او را به سر کنم/ماه غریب شهر مدینه بیا بگو/بی تو چگونه من شب خود را سحر کنم/همرنگ صورت تو شده رخت ماتمم/این جام? من است که باید به بر کنم/مادر بیا دوباره مرا در احد ببر/تا حمزه را ز غربت بابا خبر کنم

هر کس هر آن چه دیده، اگر هر کجا، تویی/یعنی که ابتدا تویی و انتها تویی/غیر از علی نبود کسی هم تراز تو/غیر از علی ندید کسی تا کجا تویی/ایمان خلاصه در تو و مهر تو می شود/مکه تویی مدینه تویی کربلا تویی/بعد از تو هر زنی که به پاکی زبانزد است/سوگند خورده است که خیر النسا تویی/آن منجی بزرگ که در هر سحر به او/می گفت مادرم به تضرع بیا تویی/آن راز سر به مُهر که حافظ غریب وار/می گفت صبح زود به باد صبا تویی/آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند/بی تو چه می کنند، تویی کیمیا تویی/درد مرا که هیچ طبیبی دوا نکرد /آه ای دوای درد دو عالم دوا تویی/***پهلو شکسته ای توو من دلشکسته ام/دریاب ای کریمه که دار الشفاء تویی/گفتم «تو» ای بزرگ، خطای مرا ببخش/لطفت نمی گذاشت بگویم «شما» توییشاعر: مرتضی امیری اسفندقه

خون سید حسن دوام ماست/نقشه انتقام در دست است/طی شده دوره‌ی بزن در رو/کوچه الفرار بن‌بست است/فرق ما و تو این است/در فرهنگ انسانی/تو ترسوی صهیونی/ما نسل سلیمانی/بعد «طوفان الاقصی» «وعده‌ی صادق» داریم/شب دراز است و با ذکر حیدر بیداریم/یا شهیدَ القدس لبّیک/خط ما خط سرخ حزب الله/با علی تا همیشه هم‌قسمیم/از یمن تا عراق و سوریه/در پی اهتزازِ این عَلمیم/دنیا منتظر باشد/ما مردان این راهیم/ما چیزی به عنوانِ/اسرائیل نمی‌خواهیم/ما شهیدُ القدس داریم، یعنی مرد مِیْدانیم/یک نماز جمعه هم در اقصی می‌خوانیم/یا شهیدَ القدس لبّیک/ذره ذره یکی شده دل‌ها/غزه شد مرز حق و باطل‌ها/صبح روزی که روز مظلوم است/نگذریم از قصاص قاتل‌ها/ضاحیه پر از خون است/دنیا ضد صهیون است/جای قوم کودک‌کش/از این خطه بیرون است/در مصاف با شیطان، مرد شور و شمشیریم/انتقام سید را هم روزی می‌گیریم/یا شهیدَ القدس لبّیک/شاعر و نغمه پرداز: محمدرضا رضایی