شهادت امام رضا (ع) 1403 - مهدی اکبری

حال ما با تو تا که بهتر شد/خبر آمد که روز آخر شد/من دلم باز گریه می‌خواهد/کم برای تو دیده‌ام تر شد/پیرُهن مشکی مرا بردار/این لباس آبروی نوکر شد/از شب اول محرم بود/حال من حال و روز دیگر شد/گفتم از غصه‌ی تو جان بدهم/حیف جور دیگر مقدر شد/خوب و بد دیده‌ای حلالم کن/عفو کن خاطرت مکدر شد/کربلا رفتنم که جور نشد/یک دعا کن تو شاید آخر شد/****یابن شبیب عمه‌ی ما راه دور رفت/می‌خواست بماند به قتلگاه به زور رفت/آتش گرفت چادرش اما کسی ندید/پنجاه و پنج سال قدش را کسی ندید/پنجاه و پنج سال بدون غمی نبود/تا آن زمان مقابل نامحرمی نبود/پنجاه و پنج سال پرش را گرفته‌اند/مردان خانه دور و برش را گرفته‌اند/یابن شبیب عمه‌ی ما احترام داشت/چندین امامزاده و چندین امام داشت/پیش بزرگ قافله فریاد می‌زدند/یابن شبیب بر سر او داد می‌زدند/داغی کمر شکن کمرش را شکسته بود/یک نیزه‌ی بلند سرش را شکسته بود/یابن شبیب دختر دلگیر را زدند/پنجاه و پنج ساله زنی پیر را زدند/اما رباب زخم پرش را گرفته بود/از بس که درد داشت سرش را گرفته بود/یابن شبیب آتش خیمه امان نداد/فرصت به موی زخمی دختران نداد/از پیش نیزه‌های شکسته عبور کرد/او را به دست‌های خودش جمع و جور کرد/او را به ریگ‌های بیابان سپرد و رفت/او را به آفتاب بیابان سپرد و رفت

جانم امام رضا، جانم امام رضا، جانم امام رضا/کاشکی مثل بچگیام، تو حرمت گم می‌شدم /منو بغل کن دوباره، امام رضا جان خودم/بابام یادم داده به تو، دست توسل بزنم/گوشه‌ی صحنت بشینم، به گنبدت زل بزنم/دوسِت دارم/می‌دونم که بیشتر از همه دوسم داری/تو پناه قلبمی توی گرفتاری، آقا آقا/جَلدِ صحن گوهرشادم/لطف تو هیچ موقع، نمیره از یادم/جانم امام رضا، جانم امام رضا، جانم امام رضا/صحن تو آرامشمه، قلبمو که غم می‌گیره/وقتی باهات حرف می‌زنم، همیشه گریه‌م می‌گیره/مریض شد از دوری دلم، امام رضا شفا می‌خوام/میگن که کار دست شماست، فقط یه کربلا می‌خوام/از بس خوبی، روی هیچ‌کس و نمی‌زنی زمین آقا/توی زائرات منم ببین آقا/جَلدِ صحن گوهرشادم/لطف تو هیچ موقع، نمیره از یادم/جانم امام رضا، جانم امام رضا، جانم امام رضا/امام رضا ببین دلم گرفته/کنج حرم قلبمو غم گرفته/روضه ی تشنگی جدت آقا/خواب و خوراکمو ازم گرفته/خودت به ما گفتی امام رضا جان/گریه فقط برای حسین عطشان/هزار و چهارصد سالی انگار /این روضه رو میخونی واسه ریان/آه یابن شبیب جد ما میون گودال افتاده بود/شمر با خنجرش به جون رگای بی حال افتاده بود/آه یابن شبیب، بدن جد منو مثله کردنو/زیر چکمه ها چادر عمه ما رو له کردنو/آه یابن شبیب، آه یابن شبیب/امام رضا ببین دلم پر آهه/بساط اشکم این روزا به راهه/پلک چشام زخمی شده دلیلش/روضه های سنگین قتلگاه/تو هم غریب بودی امام رضا جان/تو هم غریب جون دادی امام سلطان/سه روز تنت نبود رو خاکا عریان/هزار و چهارصد سال داری انگار/این روضه رو می خونی واسه ریان/آه یابن شبیب گریه کن براش آخه مظلومه حسین/تا گفت تشنمه نیزه زد سنان توی حلقوم حسین/آه یابن شبیب جد ما تو خاک و خون بال و پر زدو/شمر زجرش می داد، از قفا دوازده دفعه خنجر زد و /آه یابن شبیب /امام رضا ببین دلم شکسته، غمای عالم به دلم نشسته/شنیدم عمه ی شما به اجبار، بزم شراب رفته با دست بسته/این حرفها سخته گفتنش به قرآن/هی با خودم می گم نداره امکان/هزار و چهارصد ساله داری انگار/ این روضه رو میخونی واسه ریان/آه یابن شبیب دختر علی کجا و بزم می کجا/تو قصر یزید کف زدن به دور زینب رقاصه ها/آه یابن شبیب /عمه ی ما رو سر بازار بردن و دخترها توی/کوچه یهودیا سیلی خوردن و/آه یابن شبیب

ساغر و پیمانه می‌خواهد دلم/آب سقاخانه می‌خواهد دلم/پر ندارم، دانه می‌خواهد دلم/ناله‌ای مستانه می‌خواهد دلم/سائل اینجا از خماری شد هلاک/کم معطل کن مرا روحی فداک/بین مشت خویش گیسو را ببین/التماس چشم آهو را ببین/گرد و خاک زیر جارو را ببین/باز مسکین آمده، رو را ببین/با تو بد کردم ولی باز آمدم/دور این گنبد به پرواز آمدم/لقمه نانی خرج کن آقا شوم/من زمین خوردم کمک کن پا شوم/این در آن در می‌زنم، مِنا شوم/مثل این نقاره‌ها گویا شوم/آی مردم شاه راهم داده است/زیر گلدسته پناهم داده است/معدن نوری و راهت دور نیست/چشم اسماعیل دیگر کور نیست/جنس دکانم اگرچه جور نیست/کم ز سلمانیه نیشابور نیست/پس قدم بگذار بر چشمان من/حضرت جانان من، سلطان من/زیر گلدسته دم ایوان طلا/آرزوهای دلم شد برملا/روح را دادم به نامی خوش جلا/کربلا یا کربلا یا کربلا/آن‌چنان که این حرم عاشق‌کش است/کربلا رفتن هم از مشهد خوش است/یا ضامن آهو مدد.../بنده‌ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

من به عشقت صنما از دو جهان آزادم/حمدُلِله که به دام غم تو افتادم/عهد کردم که شوم نوکرِ نوکرهایت/من از این کرده‌ی خود تا به ابد دلشادم/پیش شاهان جهان خم نشوم تا به کمر/چون غلام توام و نوکر مادرزادم/این حسینی شدنم لطف رضا بوده و بس/از شفا یافته در گوشه‌ی گوهرشادم/نسل در نسل همه ریزه‌خور خوان توییم/خوش به‌حال من و مادر پدر و اجدادم/منت غیر نباشد به سرم شکر خدا/چون‌که من دل به جگر گوشه‌ی زهرا دادم/هرکه خواهد بشود بنده‌ی خوب الله/راهش این است شود عبد اباعبدالله