شب بیست و هشتم صفر، شهادت امام حسن مجتبی (ع) 1403 - محمدرضا طاهری

ای کاش که ما نیز کمی یاد تو بودیم/در هر نفس و هر قدمی یاد تو بودیم/ هنگام خوشی یاد تو از خاطرمان رفت/با دیدن هر درد و غمی یاد تو بودیم/ ما فکر گناهیم و تو فکر غم مایی…/ای کاش که ما نیز کمی یاد تو بودیم/اینگونه به بی راهه نمی رفت دل ما/هر روز اگر قدر دمی یاد تو بودیم/ امروز جهان تشنه ی عدل است، کجایی؟/ما با خبر هر ستمی یاد تو بودیم/ ما گریه کنان حسن و فاطمه هستیم/در روضه ی هر بی حرمی یاد تو بودیم

زخم‌های دست‌های سفره‌دارش را ببین /غربتش در دشمنستانِ دیارش را ببین/بارها مایَملَکش را داد، دور از چشمِ خلق/گفت ای دنیا بیا تنها سه بارش را ببین/کیمیای پای او از خاک می‌سازد طلا/یک غبارش آفتابی شد، عیارش را ببین/نیست با "مَن لا رَفیقَ لَه" کسی جز او رفیق/در گذرگاهِ جُزامی‌ها گذارش را ببین/جانمازش را کشیدند و نیفتاد از قیام/در سجود و در قعودش اقتدارش را ببین/غربتش قاب است بر دیوارِ غربت‌خانه‌اش/بین دامِ میخ، تیغِ در حصارش را ببین/در سکوت او هیاهوی جمل را گوش کن/حیدر و تکبیرهای افتخارش را ببین/اژدهای فتنه را تیغِ سکوتش سر برید/صبر کن، در دستِ صلحش، ذوالفقارش را ببین/از سپیدی‌های مویش روضه‌هایش را بخوان/در سیاهی‌های زلفش روزگارش را ببین/کودکی تا پیری‌اش را کوچه‌ی تنگی گرفت/عمرِ اشکش، روضه‌ی دنباله‌دارش را ببین/حاصلِ سرسبزی تاکش، شراب سرخ شد/جامِ أحلی مِن عسل را، یادگارش را ببین/گفت "لایَوم" و شهیدِ کشته‌ی گودال شد /مقتلش را، کربلای احتضارش را ببین/اشکِ اربابِ مقاتل حالِ یک غارت‌زده‌ست/فصل بعدی، پیشِ سقا انکسارش را ببین/روز محشر که همه گریانند/اشک ریزان حسن خندانند

غم روی غمه توی قلبم آشوبه عالمه /که هر روزم صد تا محرمه، وای وای /مردنم کمه، برای دردی که توی قلبمه /زمین افتاد پیش چشمه همه، وای وای/تو سینه دارم، نهفته هزار تا حرفه نگفته /الهی که مادرتون، جلو چشماتون نیوفته /دیدم که دستاشو برده بالا /من قد کشیدم اما، مادرم افتاد /دیدم که چادرشم شد پاره /شکسته شد گوشواره، مادرم افتاد /وای مادرم مادرم مادرم ....

تو ابتدای نسل طهورای کوثری/تو رود خان? زهرای اطهری/باید علی و فاطمه ای ظرف هم شوند/تا اینکه آفریده شود چون تو گوهری/گفتند زاده ی اسد الله غالبی/صبح جمل که شد همه دیدند حیدری/امام، محمد حنفی را روانه کرد/اما میان قلب علی شور و همهمه است/کار محمد بن حنفیه نبود، نه این کار/کار غیرت اولاد فاطمه است/بابا حسن بلند شو از جا قیام کن/کار شتر سوار جمل را تمام کن/روزی به وقت مسابقه ی با برادرت/سهم حسین شد همه تشویق مادری/دیدی که کوچک است خودت را زمین زدی/ای من فدای این همه مهر برادری/ای ارشد تمام پسرهای فاطمه/عمدا مقابل پسر ارشدش زدن/گفت آرام باش، چیزی نیست/به گمانم فقط کمی کمرم/دست من را بگیر گریه نکن/مرد که گریه نمی کند پسرم/ناموس مرتضی به کمک احتیاج داشت/فریاد زد حسن کمکم کن/راه بر صدیقه کبری گرفت/بی مروت دست را بالا گرفت/بس که سنگین بود دست آن دنی/قوت بینایی از زهرا گرفت/نوشته اند که پیشانیش به جای خورد/خلاصه ضربه بد این چنین اثر دارد/ز روی پوشیه زد تازه این چنین/بزرگ بانوی این شهر، باورت می شد/ز روی خاک حسن گوشواره بردارد/تا چند کنایه و اشاره، والله شکست گوشواره/در غربت کوچه نعره مست مزن/سیلی به ستاره من پست مزن/برگرد به خانه، نامسلمان برگرد/قرآن علیست بی وضو دست مزن

حسین

دختر بَدر الدُجی امشب سه جا دارد عـزا / گاه میگوید پدر، گاهی حسن، گاهی رضا / گفتم حسین و دم به دم گفتم حسن/باز هم گفتم حسین و باز هم گفتم حسن/کل عمرم خرج ذکر این دو آقا زاده شد/باز کم گفتم حسین و باز کم گفتم حسن /حسن حسن حسن حسن حسن حسن

دوباره مهمون روضه‌تم/دوباره اسباب زحمتم/ولی آقا من نیومدم/ابی‌عبدالله آوردتم/حسین/دعوتم کرده خونه‌ی حسن/حسین/ساقیه توو میخونه‌ی حسن/حسین/هر کی گفت شد دیوونه‌ی حسن/من الکریم الی الکریم، شرح محرم‌ صفره/من الحبیب الی الحبیب، حال منِ دربه‌دره/من الامام الی الامام، دو ماهه دل تو سفره/یا حسن، یاحسین/ ...تو بقیع هر کاریَم کنن/صحن و گلدسته عَلَم کنن/باز کمه واسه امام حسن/جا داره عرشو حرم کنن/کریم/همه‌ی عالم واسه‌ش حرمه/کریم/سر سفره‌اش روزی‌خورن همه/کریم/بی‌حرم هم باز کارش کرمه/من الغریب الی الغریب، از قتلگاه دادم سلام/من الحسین الی الحسن، یه روزی بین ازدحام /من الحرم الی الحرم، از کربلا بقیع میام/یا حسن، یا حسین .../کاش منو امشب صدا کنه/یه نگاهی به گدا کنه/یا حسن می‌گم به این امید/مادرش واسم دعا کنه/حسن/ذکری که درمون درد منه/حسن/اسمی که رمز عاشق شدنه/حسن/فاطمه هم ذکرش جان حسنه/گریه برای غربتت، توو این روزا کار منه/آتیش این غم‌ به‌ خدا، رونق بازار منه/چون که برات گریه کنم، زهرا خریدار منه/یا حسن، یا زهرا ...