شب شهادت امام رضا (ع) 1402 - محمدرضا طاهری

باز هم حرفِ فراق است جدایی سخت است/شبِ آخر شده اِی‌کاش بیایی سخت است/بَند اگر بندِ تو و گردن اگر گردنِ من/آری آری که از این بَند، رهایی سخت است/من دو ماه است که سینه زده‌ام، دَر زده‌ام/وای اگر دَر به روی من نگشایی سخت است/پدرِ سینه‌زنان بی‌تو یتیمیم همه/این که باشی و ندانیم کجایی سخت است/سخت دلتنگِ هوای حَرَمِ سلطانم/دوریِ نوکر از ایوانِ طلایی سخت است/تو بگو جانِ جوادش نظری اندازد/هرکجا جُز درِ این خانه گدایی سخت است

نگیراز من یه نگاهو، بده مزد این دو ماهو/چه جوری کنار بزارم، آخه این پیرهن سیاهو/عزاداریامون هر چه بود گذشت/شبامون با سینه کبود گذشت/یاد اربعین کربلا هنوز، میکشم آه و /میگم چه زود گذشت/می بینی تو چشام غمو/یه دنیا درد و ماتمو/بزار به جون مادرت/باز ببینم محرمو/تو چشام اشک نم نم/داره باز میزنه قلبم/انگاری همین دیشب بود/شب هفتم محرم/چقده واسه رباب داد میزدیم/به یاد قحطی آب داد میزدیم/یاد لحظه ی که دید شیرخوارشو/توی مجلس شراب داد میزدیم/گریه و زاری کارمون/مام اینه روزگارمون/از روضه دست نمی کشیم/فاطمیه قرارمون/آقام آقام آقام/با لب تشنه رسیدیم/رو سرت عبا کشیدیم/مثل مارگزیده آقا/به خودت هی میپیچیدی/می شینی روی زمین و پا میشی/مثل مادر توی کوچه تا میشی/فرشای حجره رو جمع می کنیو/داری روضه خون کربلا میشی/فکر گلو و خنجری/به یاد جسم بی سری/وقتی که داری جون میدی/شکر خدا نیست خواهری/امام رضا، امام رضا

جگرم پاره شد از زهر کجایی پسرم/چشم من مانده به در تا تو بیایی پسرم/از عبایی که کشیدم به سرم معلوم است/کار ما و تو کشیده به جدایی پسرم/سرت بوسه بابا به دلت می ماند/تو به بالینم اگر دیر بیایی پسرم/مثل یک مار گزیده به خودم می پیچم/جگر سوخته را نیست دوایی پسرم/بسکه در کوچه زمین خوردم و برخاسته ام/نه توانی به تنم مانده نه نایی پسرم/هی زمین خوردم و هی ناله زدم وااماه/دارم از کوچه عجب خاطره هایی پسرم/مثل آن چادر خاکی شد عبایم خاکی/مثل زهرا سرم آمد چه بلایی پسرم/مادرم را پسرش برد سوی خانه ولی/من سوی خانه روم با چه عصایی پسرم/سر نهادم به روی خاک که از جدم حسین/برده ام ارث غریب الغربایی پسرم/جگرم پاره شد اما بدنم پاره نشد/کس نزد بر سر من سنگ جفایی پسرم/دست و پا میزنم و سینه من نیست دگر/زیر پا و لگد بی سر و پایی پسرم/گریه بر بی کفن کرببلا کن در قبر /چونکه بند کفنم را بگشایی پسرمشاعر : عبدالحسین میرزایی

بِینِ زائرای تو فهمیدم معنیِ محبّت رو/یادمه رو دوشِ بابام بودم اوّلین زیارت رو/زیرِ سایه‌ی تو، قَد کشیدم آقا/مهربون‌تر از تو، من ندیدم آقا /با چه ذوقی زنگِ نَقاره‌هاتو شنیدم آقا/خداروشکر هنوز دِلا خداییه/چه خوبه کشورم امام‌رضاییه/یا امام‌رضا، یا امام‌رضا/یا امام‌رضا، یا امام‌رضا مولا... /من ایرانی‌ام اَمّا توی مشهد یه کربلا دارم/من تمومِ دار و ندارمو از امام رضا دارم/اسمِتو میگم تا، وقتی این صدا هست/تو بزرگِ مایی حواست به ما هست/راحته خیالم همیشه میگم امام‌رضا هست/منو یه قَطره کن، تو بارونِ حَرَم/مسیرِ جَنّته، خیابونِ حَرَم/یا امام‌رضا، یا امام‌رضا/یا امام‌رضا، یا امام‌رضا مولا... /قربونِ کبوترای حَرَمت امام‌رضا/قربونِ این همه لطف و کَرَمت امام‌رضا/شنیدم سَجیَتُکُمُ الکَرَم امام‌رضا/شما رو رها کنم کجا بِرَم امام‌رضا/یا امام‌رضا، یا امام‌رضا/یا امام‌رضا، یا امام‌رضا مولا... /اِی امامِ مظلومِ من غریبیت به مرتضی رفته/خشکیِ لبِ تو چقدر به مظلومِ کربلا رفته/اومدی تو کوچه، عَبا رو سرت بود/ناله‌ی یازهرا، ذکرِ آخرت بود/قَدخَمیده راه رفتنت چقدر مثلِ مادرت بود/رو خاکِ حُجره این لحظه‌ی آخری/تو هم مثلِ حسین، غریبِ مادری/غریبِ مادری، غریبِ مادری/یا امام‌رضا، یا امام‌رضا/یا امام‌رضا، یا امام‌رضا مولا...