شب سوم دهه اول صفر 1402 - محمدرضا نوشه ور

حسن شدم که پُر از ماتم فدک باشم/حسن شدم که خودم شاهد کتک باشم/میان راهروی خانه دود مانده هنوز/تمام پیکر زهرا کبود مانده هنوز/حریف روضه‌ی میخ و لگد نخواهم شد/ز هر چه کوچه‌ی تنگ است رد نخواهم شد/تمام شهر مدینه روی سرم چرخید/عقب که رفت دوتا پای مادرم پیچید/رکاب صبر علی بودم و نگین خوردم/زمین که خورد، زمین خوردم و زمین خوردم/نشد که قدرت خود را به او نشان بدهم/غبار چادر او را نشد تکان بدهم/بخند جعده! از اینکه به من جسارت شد/بخند جعده! حسن از مدینه راحت شد/اگرچه تیر به تابوت من رسیده حسین/هنوز غربت من را کسی ندیده حسین/مرا مقابل چشم همه لگد نزدند/به خنجری که سرم را نمی بُرد نزدند/مسیر لشکریان خشکی لبم نشده/کسی مزاحم خلخال زینبم نشده/به روی نیزه سرم زیر آفتاب نرفت/میان تشت زر و مجلس شراب نرفت

ضریح تو پنهانه همین جا تو سینه ام/دستمو رو سینه میذارم حرمت رو میبینم/سلام امام دست و دلبازم/میخواهم حرم برا تو بسازم/خونه داری تو قلبم/قلب منی پس هر دم/نفسم میزنه به عشق حسن/حسن عزیز من .../گنبد نداری، مرقد نداری/حتی نداری یه سنگ مزاری/قبر غریبت بی سایبونه/سقف روی گنبدت آسمونه/حتی نوادهات زائر دارن اما تو نداری/اینجا مأذن ها گنبد دارن اما تو نداری