سوم محرم 1403 - سعید قانع

ای پدر چشم تو روشن، شب بیداریِ ماست/به اباالفضل بگو، وقت علمداریِ ماست/خصم، بیهوده به ما سلسله بست ای بابا/کاروان بعد تو، ساکت ننشست ای بابا/حیدر قافله‌ات، تیغ دودم را برداشت/به اباالفضل بگو عمّه علم را برداشت/کوفه را با نفس خویش چنان مقبره کرد/خطبه‌ای خواند که کار همه را یک‌سره کرد/من هم از زینبم و در رگ من خونِ علی است/سوختم سوختن از عشق تو قانون علی است/دخترم دختری از تیره‌ی امّ‌النُّجبا/عمّه بسته به سرم معجری از جنس حیا/لشکرم اشکِ من و سنگرِ من، ویرانه/درس عزّت بدهم بر پسر مرجانه/آهم، ارثی است که از خطبه‌ی زهرا بردم/شام گریاند مرا آبرویش را بردم/عمّه آموخت به من شِکوه‌ای از غم نکنم/زخم هم شد، سرِ خود پیش کسی خم نکنم/حرفی از آبله، از زخم به زینب نزدم/خاطرت جمع، به نان صدقه لب نزدم/گله‌ای نیست، گله حوصله هم می‌خواهد/من دلم تنگ شده بوسه دلم می‌خواهد/چند وقت است که شانه نزدی بر مویم/ بغلم کن ولی آهسته؛ کمی پهلویم /خورده شلّاق روی بال و پرم؛ /چیزی نیست لگد زجر، شکسته کمرم؛ /چیزی نیست پای چشمم، گل زخم است؛ فدای سر تو /دخترت می رود از دست؛ فدای سر تو /مهربانم! تو چرا پاره شده لب‌هایت؟ /چقدر خاکی و خونی است سر زیبایت/ راهی تشت شدی از سر نی؛ می‌دانم /گریه کردی وسط مجلس؛ می‌می‌دانم/ بی‌حیا، جام به دست آمد و من می‌دیدم/ چوب‌دستی به لبت می‌زد و من می‌دیدم /عمّه‌جان بود مراقب؛ سر ما پایین بود /ولی آن مرد نگاهش چقدر سنگین بود/خواهرم، نه دلم آشفته بماند بهتر/ داغ ناموس تو، ناگفته بماند بهتر /پیش من بود اگر امشب، به عمو می‌گفتم/ از غم کوچه و بازار به او می‌گفتم/ آن‌که از بام به پیشانی تو سنگ زده /دخترش هم به روی صورت من چنگ زده /در شلوغی و دف و رقص در آن هلهله‌ها /آه از اشک رباب؛ آه از آن حرمله‌ها/ راستی! حال رباب از همه آشفته‌تر است/ گریه‌اش بند نمی‌آید و خونین‌جگر است /همه‌ی راه، نگاهش به سر اصغر بود /بود گهواره اگر، حال دلش بهتر بود /راستی! باخبری از شب جاماندن من؟ /شب هق‌هق، شب شلّاق زدن بر تن من /از روی مرکب خود، یک‌سره فریاد کشید/ دست من روی سرم بود؛ سرم داد کشید ?

گریه نکن انقده اشک غم نریز/گریه نکن خرابه رو بهم نریز/گریه نکن گریه نکن گریه نکن/گریه نکن الان میان می‌زننت/گریه نکن نذار کبود شه باز تنت/گریه نکن گریه نکن گریه نکن/می‌زدنم عمو نمی‌دونه کبوده بدنم/می‌زدنم دندونم افتاده تو شام از دهنم/می‌زدنم می‌زدنم/دیگه آروم نمیشم تا بابام بیاد/یا منو ببر پیشش یا بابام بیاد/بابام بیاد، بابام بیاد، بابام بیاد/آبله‌هام بهونه‌ای شده برای گِله‌‌هام/آبله‌هام زیاد می‌شه وقتی‌که تو هلهله‌هام/گوشواره‌هام برا اونی که سر بریده صِلِه شد/النگوهام سوغاتی‌های دختر حرمله شد/دیگه بیدار می‌مونم تا بابام بیاد/شده تب‌دار می‌مونم تا بابام بیاد/خودم را می کشم سویت دو پای ناتوان را نه/غمم از یاد بردم طعنه های کودکان را نه/سر تو رفت و قولت نه، یقینم بود می آیی/به عمه صبر دادی، دختر شیرین زبان را نه/تمام دختران خوابند زیر چادر عمه/یتیمت را ببر سربارم اما عمه جان را نه/شنیدم غارت کردن و عریانت به خود گفتم/که دزدان را نمی بخشم خصوصا سربان نه/همین که چوب می خوردیم لبانم چاک می خوردند/به او گفتم بزن من را ولیکن آن دهان را نه/طنابی در تمام شهر دور گردن ما بود/فقط گفتم بکش مویم ولی این ریسمان را نه

بوی محرم اومد به مشامم/جونمو میدم من واسه امامم/ کعبه عشاق ای رکن ومقامم/تا عبدالدهر من بر تو غلامم/سالار شهیدانانت تور الایمان/تصدق علینا یا قدیم الاحسان// کرب و بلا شده سامونم حسین/ای همه‌ی دین و ایمونم حسین/جونم حسین دوا و درمونم حسین/ذکر و دمت هست آقا متفاوت/هر کی که دیده کربلاتو میگه/اون حرمت هست آقا متفاوت/ای عشقت خروشان، ای شور تو جوشان/ما را جان فدای، عقیله بگردان /عمرم من به تو مدیونم حسین/تا نفسی باشه می خونم حسین/جونم حسین دوا و درمونم حسین?