شهادت امام جعفر صادق (ع) 1402 - سید محمود علوی

امام مسلکش از مردم زمانه جداست/امام مظهر احقاق حق دین خداست/امام گرچه خودش بنده‌ی خداوند است/درست مثل خداوند، بی همانند است/یقین بدان که مبری ز شک و تردید است/امام سایه ندارد، امام خورشید است/امام کعبه‌ی سیار و خلق محتاج‌اند/خلایق‌اند که او را همیشه محتاج‌اند/خلایق‌اند که باید به او سلام کنند/به کعبه واجب شرعیست احترام کنند/اگرچه خلق بدون امام محرومند/امام و خلق جهان لازم‌اند و ملزوم‌اند/اگرچه خلق جهان را ز اوست شأنیتی/به هر امام جماعت سزاست جمعیتی/اگرچه دین خداوند بی‌نیاز از ماست/بدون مردم دنیا امام هم تنهاست/سر خلافت اگر خلق اختلاف کنند/امام چاره ندارد مگر مصاف کند/بنا به نص روایت امام چون کعبه است/که واجب است جهان گرد او طواف کند/مطیعِ امر امامت همیشه پشت ولیست/اگرچه خلق علیه وی ائتلاف کند/مطیعِ امر ولی بین کوچه‌ها باید/بنا به خواست او تیغ را غلاف کند/غلاف گفتم و بازویی آمده یادم/مگر که قافیه اینک مرا معاف کند/قیام همت و عزمی رفیع می خواهد/امام شیعه محب نه، مطیع می خواهد/امام شیعه به تاریخ خوش نگشته دلش/دمی به همهمه‌ی شیعیان منفعلش/امام شیعه‌ی خود را عزیز می‌خواهد/سر برهنه و شمشیر تیز می خواهد

پیوسته لبریز، از آه سردم/بار سفر رو، آماده کردم/تو هر، نفس، آماجِ دردم/جلوی، چشم اهل خونم/نیمه شب، افتادن به جونم/ندادن، لحظه‌ای امونم/حرمت، خونم و شکوندن/منو تو، کوچه‌ها کشوندن/جونمو، به لبم رسوندن/وای امون ، امون از این غریبی/با دیده‌ای تر، در بین بستر/روضه می خونم، با یاد مادر/خدا، شدم، شکسته بال و پر/هر لحظه قلبم، در التهابه/موندن تو این شهر، واسم عذابه/رو با، زوهام، جای طنابه/منم و، قلبی زار و مضطر/که شده، هم نوای حیدر/توی این، لحظه‌های آخر/شبیه، ابر نوبهارم/که به یاد، حسین می‌بارم/غم کرب و بلا رو دارم/وای امون، امون از این غریبی/یه آه سرد و زدن، دعا می‌کرد و زدن/ما گریه می‌کنیم آخه، یه پیرمرد و زدن/غریب آل زهرایی، مروج العاشورایی/روضه می‌خونی، تنهایی/جدمو، می زدن، گوشه‌ی قتلگاه/فِرقَةٌ بِالسُیوف، فِرقَةٌ بِالرِماح