شب نوزدهم رمضان، ضربت خوردن امام علی (ع) 1402 - امیر کرمانشاهی

گرد حرم دویده‌ام، صفا و مروه دیده‌ام/هیچ کجا برای من، کرب و بلا نمی‌شود/می کشی مرا حسین، می کشی مرا حسین/افطارها به کام دلم زهر می شود/آقای ما گرسنه و تشنه شهید شد

گنج مخزون که خدا داشت ، گدا هم دارد/این گدا فاطمه دارد که خدا هم دارد/بی جهت خالق ما خالق حیدر نشده/نظری داشت به سلمان که به ما هم دارد/ بدم اما نروم بی علی اصلاً به بهشت/ته بازار نجف بی سر و پا هم دارد/ جای این عبد‌ گنهکار، علی شرمنده است/چه مرامی ! طرف کار مرا هم دارد/ طبل رسوایی من خورده که شب آمده ام/بنده ی پست، کمی شرم و حیا هم دارد/ کسی اندازه ی من ظلم نکرده به خودش/وای از آن کس که بدی این همه با هم دارد/ شهر ما شهر گناه است ولی وقت سحر/کوچه در کوچه، مناجات و دعا هم دارد/ بغلم کرده خدائی که خدای حسن است/صد برابر عوض اخم، عطا هم دارد/ لقمه ی سفره ی ما هدیه ی همسایه ی ماست/سفره ی هر شب ما بوی رضا هم دارد/ دهن روزه قسم خوردم و گفتم به حسین/لبِ تشنه عطش کربلا هم دارد/ به مریض حرمش تربت اعلا برسان/تربت اصل، دوا است شفا هم دارد/ مادری گفت؛ خدا اصغر من تشنه لب است/چه فراتی است که خشک است، صدا هم دارد/ خبر پارگی مشک رسیده به حرم/به ربابی که تنش رخت عزا هم دارد/ ضرب این تیر سه شعبه، سه نفر را انداخت

شبیه عشق خود مردن چگونه است/ز دلبر ارثیه بردن چگونه است/بزن طوری بفهمم مثل زهرا /که با صورت زمین خورن چگونه است/ای تیغ زمان زمانه ی نیرنگ است/بشکاف سَرَم که سینه ام خون رنگ است/یک بار نشد که سیر رویش بینم / بشتاب دلم برای محسن تنگ است/ای تیغ پر پرزدنش را بزنند/آن مرغ که قید ماندنش را بزنند/ای تیغ ندیدی که چه حالی دارد/مردی که به پیش او زنش را بزنند/امروز نه آن دَم علی از پا اُفتاد/تا دلبر من زیرِ قدم ها اُفتاد/یک شهر برای بُردنم رد میشد/از رویِ دری که رویِ زهرا اُفتاد/ای وای ندیدی که چه دیدم آن روز/او خورد زمین و من بریدم آن روز/از پهلوی میخ کوب زهرا آن روز/با دست خودم میخ کشیدم آن روز/ای تیغ نهان کرده ای افسوسم را/زخم تو تمام کرده مأیوسم را/یک عمر ندیدی به علی میخندد/آن کس که شکست دست ناموسم را

سرمایه ی محبت زهراست دین من /من دین خویش را به دو دنیا نمی دهم /گر مهر و ماه را به دو دستم نهد قضا /یک ذره از محبّت زهرا نمی دهم/بر سینه ام کمال علی نقش بسته است/این سینه را به سینه ی سینا نمی دهم/در سای? رضایم و همسای? رضا/این سایه را به سای? طوبی نمی‌دهم/با یک نفس تمام جهنم شود بهشت/گویند اگر جهنمیان یکصدا حسین

کربلا توی دار دنیا خونه بهشتی منه/خونه ای که چراغش با نور ابا عبدالله روشنه/خونه پدریمون نجفه خونه مادری کرب و بلا/مادرت فاطمه واسطمه تا منو هم ببری کرب و بلا/عشق و تقدیرم بی تو میمیرم/به خدا قرض کنم کربلا میرم/دامن لطف تو رو میگیریم/به خدا قرض کنم کربلا میرم/ای نبضم ای ضربانم حسین جانم/****زندگی با غمت شیرینه بایدم تو روضه بگذره/روضه تو برا من از نون شبم آقا واجب تره/نوکری ارث اجداد منه باقیات صالحاته همشون/اربعین مهمونای حرمن کربلا میشه برات همشون/گفتن اجدادم نره از یادم/برسه نوکریم دست اولادم/با تو آبادم با همین شادم/برسه نوکریم دست اولادم/ای نبضم ای ضربانم حسین جانم/****صبح محشر خودت میبینی همه دنبال یه هیئتن/اهل اشک و اهالی روضت به والله اهل جنتن/من بهشتو تصور میکنم هر درخت یه نخ از پیرهنته/پس بهشت منه پیرهنی که مادرت دوخته و حالا تنته/ای تب شورم با تو محشورم/تو سلیمانی و من همون مورم/گوشه گورم حب تو نورم/تو سلیمانی و من همون مورم/ای نبضم ای ضربانم حسین جانم

هر که دارد هوس کرب و بلا، بسم الله

من گدای نیمه شب و تو خدای روزی رسون/اومدم که رو بزنم تو شبای ماه رمضون/ای مهربون بارون چشمای خشکم رو احیا کن احیا کن/روزی محرم منو امضا کن امضا کن

صد شکر که ما اهل تبری هستیم/در زمره دوستان مولا هستیم/بر شانه ما عید و ملک بنویسید /ما دشمن دشمنان زهرا هستیم

حسین جان به یاد لبت؛ یک شبم خواب راحت نداشتم/شبی که می رفتم واست کاسه ی آب گذاشتم /حسین جان تو بودی و گودال و ریگ و تنت زیر نیزه!/خداحافظی کردی؛ با زینبت زیر نیزه! یا مظلوم!/میشنوم از گودال ناله های مادرو/لااقل تا زنده ام سمت خیمه ها نرو/مگه اشک بچه ها نگاه داره، نرو برگرد/اون فقط سه سالشه گناه داره، نزن نامرد/به صحرا سپردم؛ که با خاک بپوشونه داداش تنت رو/بمیرم که بردن جلو چشم من پیرهنت رو /تا حالا از این خونواده زنی رو نبردن اسارت/زینب دستاشو رو سرش گذاشته/شمر از رو بدن پاشو ....