شب بیست و ششم رمضان 1402 - حسین طاهری

باز هم سوخته انگار درِ این کوچه/نمکی خورده به زخمِ جگرِ این کوچه/من از این کوچه از این راه بدم می‌آید/بس که شوم است همیشه خبرِ این کوچه/اینکه عمامه‌اش افتاده زمین یعنی که.../ازدحامی شده انگار سرِ این کوچه/پیرمردی وسطِ راه زمین خورد ولی../همه شادند چرا دور و برِ این کوچه/کاش این بار نسوزد بدن بانویی/از شررهای درِ شعله‌ورِ این کوچه/آه یکبار علی بود و علی بود و علی/آه بانوی علی و گذرِ این کوچه/چل نفر آمده بودند میان خانه/چل نفر آمده بودند سرِ این کوچه/بوی خون میرسد انگار هنوز از دیوار/بوی خون میرسد از میخِ درِ این کوچه/شاعر: احمد شاکری

دلم میگه حرم میره حرم/حرم میشه پناه آخرم/بذار از دوریمون گریه کنم/بذار تا حس کنم عاشق ترم/هرچقدر من بدم آقا/باز ولی اومدم آقا/جز در خونه شما/من کجا در زدم آقا/رفیق و یار دیرینه/چقدر اسم تو شیرینه/ دلم دسته توئه پای علم/از اون روزی که دنیا اومدم/خیالش راحته از بابتم/منو دستت سپرده مادرم/چون همش دور و برتم/گفته بودم نوکرتم/خورشید آسمونمی/من غلام قمرتم/رفیق و یار دیرینه/چقدر اسم تو شیرینه/

یا اباعبدالله