شب بیست و پنجم رمضان 1402 - حسین طاهری

خون شد از غم دلِ خدا جویم/درد بسیار و نیست دارویم/میفشانم سرشک و میگویم/یا جواد الائمه ادرکنی/

نرفته است به باب الجواد و بی خبر است/کلید مهر پدر در عنایت پسر است/پسر خود پدر است، او که چشم و ابرویش/فقط جوان شده ی چشم و ابروی پدر است/اگر چه هر چه امام است مظهر جود است/ولی میان امامان جواد یک نفر است/حرز نامت همیشه همراهم/کَرَم تو همیشه در یادم/هر زمان که گره به کارم خورد/پدرت را به تو قسم دادم/کودکی بودی و زمین خوردی/یاد کوچه و مادر افتادی/آخرش هم غریب مثل حسن/پای داغ مدینه جان دادی/این جوان پیکرش که سالم بود/جگرش نه، سرش که سالم بود/موقع دفن لااقل سر داشت/بدنش می شد از زمین برداشت/