ولادت امام حسن مجتبی 1402 - سید مهدی میرداماد

ماه کامل شد دوباره وقت دیدار آمده/بر دل غمگین من شادی بسیار آمده/شب شب یار است مستان دور هم گرد آمدند/جا ندارد بین ما هر کس که هوشیار آمده/باید امشب موسی عمران زمین را بنگرد/چون خدا در جلوه انسان پدیدار آمده/اولین فرزند زهرا بودنش جای خودش/حضرت صدیقه را امشب علمدار آمده/چشم تا وا کرده احسان علی را دیده است/از همان اول کریم و مهربان بار آمده/روز میلادش چنین گفتند در گوش فلک/فاطمیون دو عالم را خریدار آمده/از علی دل می برد چشمان زیبای حسن/بعد از این باید به حیدر گفت بابای حسن/لایق آن نیستم هرگز که باشم قنبرش/دست کم ای کاش باشم خاک پای نوکرش/هر کسی یک بار نامش را به لب آورده است/ثبت کرده نام خود را در میان دفترش/جان بابا ها فدای جان بابای حسن/جان مادر های نوکر ها فدای مادرش/ضرب شمشیرش چنان کاریست حتی جبرئیل/مانده است او را بخواند مجتبی یا حیدرش

غرق است در صفات تو انفاس قدسیه/ای نفس مطمئنه زهرای مرضیه/قبل از وقوع واقعه لا یوم گفتی و/شد شرح ان زیارت مخصوص ناحیه/خواندم نبود یک خط اسرار گیسویت/از لمعه دمشقیه تا شرح وافیه/باید کنار دلدل واضواء و ذوالجناح/بر طاق آسمان بنویسند طاویه/اشراف زاده های جهانند اگر شبی/مهمان شوند نزد تو اعراب بادیه/بی ذکر یا کریم به جایی نمی رسد/عمری نماز و روز و تهذیب و تزکیه/عبد تو انبیا و کنیزان مادرت/هستند ساره مریم و حوا و آسیه/در خلق و خلق و خو حسنی و برای تو/تنها شدست وجه خدا وجه تسمیه/یا فاتح الفتوح مذل المنافقین/اصلا حریف نیست برایت معاویه/تقویم شیعه زنده به تدبیر صلح توست/ای صلح تو ادامه صلح حدیبیه/این قلب جای توست که در سینه من است/بی اذن تو نمی تپد این ملک عاریه/رخصت بده که با همه رو سیاهیم/خال تو را نگاه کنم چند ثانیه/این بیت ها بیانگر شانت نشد ببخش/من شاعری ضعیفم و سخت است قافیه

دیوونه شو اسم لیلاتو میارن/دیوونگیم واسه عشقت از قدیمه/بی خونه شو تا بری خونه مولا/گدایی کن که اقات خیلی کریمه/پریده دلم امشب با یا حسن/شده ذکر لب من مولا حسن/قرار ما شده هر سال حرم الحسن/ماه خدا چقدر باده خورده داره/عشق علی چقدر دل سپرده داره/آقام حسن چقدر کشته مرده داره