بیست و سوم رمضان 1402 - مهدی سلحشور

تب گرفته تمام جسم مرا، همه جا را سیاه می‌بینم/ کاش زهرا عیادتم بکند، او بیاید برای تسکینم/گرچه بستند باز می‌ریزد، خون دل از شکاف زخم سرم/زخم شمشیر قاتل من نیست، داغ ناموس مانده بر جگرم/سهم من از تمام این دنیا، غصه و حسرت و بد اقبالی‌ست/دور بستر حسین هست و حسن، جای محسن کنارشان خالی‌ست/برو قنبر میان هر کوچه، بگو از حال و روز غم‌بارم/کودکان یتیم کوفی را، با خبر کن که کارشان دارم/این حسین است چهره‌ی او را، ای پسر بچه‌ها نگاه کنید/سر رخت و لباس او نکند، کش مکش بین قتل‌گاه کنید/ای یتیمان کوفه که عمری، سرتان بوده روی دامن من/مهربان با یتیم‌ها باشید، با یتیم سه ساله مخصوصاً/سنگ از روی بام‌ها نزنید، هر زمان که اسیر آوردند/صدقه دست زینبم ندهید، کودکانی که شیر آوردند/آه و نفرین من به کوفه اگر، از سری معجری ربوده شود/وسط ازدحام جمعیت، نکند دختری ربوده شود/صاحبان تنور بعد از این، به سر آفتاب رحم کنید/اهل کوفه وصیتم این است، به عروسم رباب رحم کنید

بار ولایت تو را به دوش دل گذاشتم/کوه معاصیم فتاد از سر شانه یا علی/ای ز دو دیده‌ام روان خون سر شکسته‌ات/ای ز دلم گل غمت زده جوانه یا علی/تو کز عطوفت دلت شیر دهی به قاتلت/دست تهی کجا مرا کنی روانه یا علی/علی علی علی علیتو قهرمان خیبری چرا کنار بستری/هما چگونه سر کند در آشیانه یا علی/ای پدر یتیم‌ها، دو چشم خود ز هم گشا/طفل یتیمت آمده بر در خانه یا علی/علی علی علی علی فدای دیده‌ی ترت چه شد که مثل همسرت/شد بدن مطّهرت دفن، شبانه یا علی/قسم به خون پاک تو، به قلب چاک چاک تو/که کشته بارها تو را تیغ زمانه یا علی/مرگ تو بود آن زمان که بین خانه دشمنان/زدند همسر تو را به تازیانه یا علی

ای ولی و والی و والا علی/روشنیه عالم بالا علی/هر نفست، کار مسیحا کند/ای سبب خلقت دنیا علی/مرده بدم زنده شدم، گریه بدم خنده شدم/دولت عشق آمد و من، دولت پاینده شدم/وجه تو وجه خداست، بی تو دو عالم فناست/مهر تو مهر امان، بی تو جهان بی بقاست/شرط عبور از صراط، حب تو باشد فقط/زمزمه‌ی عشق تو، روز قیامت به‌پاستیاعلی مولا علی