نوزدهم رمضان 1402 - مهدی سلحشور

بنی آدم اعضای یکدیگرند/همه یک به یک نوکر حیدرند/چو عضوی به درد آورد روزگارمدد گیرد از صاحب ذولفقار/در ان دوران که حق تنها علی بود/مسیر تا خدا یک یا علی بود/مبادا عاشقی گمراه باشی/زمانی ابن ملجم، با علی بود/ عالم هستی هلاکش می‌شود/غرق در انوار پاکش می‌شود/من چه دارم تا بگویم از علی/کعبه وقتی سینه چاکش می‌شود

و شمعی که به هر گوشه، هزار انجمنش بود/افسوس که عالم، همه بیت‌الحزنش بود/با آن‌که علی در دل یک خلق، وطن داشت/در جامعه پیوسته غریب وطنش بود/یا علی و یا علی

یا غایَهَ آمالِ العارِفینَ/یا أول أمام المومنین/یا علی یا علی/صلی علی سید العابدین/صلی علی مولی الموحدین یا علی/من به دل عشق تو را دارم/ز ولای تو سر شارم به هوای تو من/تا نفسی به تنم باشد/حرمت وطنم باشد نکشم ز تو دست/نرسد اگر به علی کسی، به کجا رود به کجا رسد/به خدا قسم، که اگر کسی به علی رسد، به خدا رسد/علی الله علی اسدالله علی