بیستم رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

عمریست گرچه خواندم با گریه رَبَنا را/هم توبه را شکستم هم حرمت خدا را/با اینکه جاهلانه مهمانیش به هم خورد/پیش همه نگه داشت او حرمت گدا را/بالا نشسته بودم کبرم مرا زمین زد/یکبار هم نبردم فرمان کبریا را/نگذاشت آبرویم پیش کسی بریزد/هرچند که گناهم بد بود و آشکارا

نگاتو از دلم یه لحظه برندار/میدونم که بدم ولی به روم نیار/ببین برگشتمو ببین که خسته‌ام/بریدم از همه به تو وابسته‌ام/اگه به من باشه میرم حرم/می‌بوسم خاک حریمتو/تا ابد میشم مقیم تو/ابی عبدالله/اگه اجل امون بده بهم/میشم اون عاشق که تو می‌خوای/تا که وقت مردنم بیای/ابی عبدالله/حسین، آی حسین آی آی/شکر خدا را که در پناه حسینم/عالم از این خوب‌تر پناه ندارد/ابا عبدالله حسین/علی علی علی

بر دیده بار گریه کشیدن چه فایده/طعم وصال را نچشیدن چه فایده/خود را اسیر مرگ ندیدن چه فایده/پشت سر جنازه دویدن چه فایده/وقت عروج، بی پر و بالی من بد است/این کوله های پاره و خالی من بد است/کورم، عصاکشم شده هر کور دیگری/دنیا فریب داده مرا جور دیگری/سر در نیاورد کسی از گور دیگری/ای قبر تنگ، آمده مأمور دیگری/تا حکم شد که محکمه‌اش را بیاورید/اسم علی و فاطمه‌اش را بیاورید/رب الکریم، درد گدا را چه می‌کنی؟/عبد فراری آمده، حالا چه می‌کنی؟/با آبروی ریخته‌ی ما چه می‌کنی؟/باشد نبخش، با دل زهرا چه می‌کنی؟/مادر گرفته بار گناه مرا به دوش/تا دیگ رحمتت بزند در خرابه جوش/رحمی به اشک صورت این رو سیاه کن/افتاده‌ام ز چشم همه، یک نگاه کن/فکری برای سائل بی سرپناه کن/یک شب مرا میان نجف سر به راه کن/هرچند بنده‌ی تو گنهکار آمده/ما را بخر، علی سر بازار آمده