نوزدهم رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

گریه می‌کنم برا، زخمای تنت/پیش چشم منه مضطر، می‌زدنت/مادرت اومده اما، این بدنت دیدن نداره/جای سالم واسه بوسیدن نداره/گفتن نداره، یک نشونی از حسین من نداره/آه برادرم، آه برا حرم/گریه می‌کنم که باشه، همسفرم/دخترات زیادن امّا، یک نفرم/پاتو رو به قبله می‌ذارم که برم/من کوه دردم، دارم می‌رم اما هنوز خاکت نکردم/دورت بگردم، پیراهنت رو پس می‌گیرم برمی‌گردم/گریه می‌کنم که خندیدن به حرم/گفته بودم سرتو می‌دن به حرم/بعد کشتن تو تازیدن به حرم/گریه می‌کنم که خندیدن به حرم/آب‌آورم نیست/جای سنان و حرمله بین حرم نیست/کو اکبرم نیست/هیچ کس بجز نامحرما دور و برم نیست/ای کشته‌ی گرسنه و تشنه، ابی عبدالله/حلقومتو سپردی به دشنه، ابی عبدالله/هر دفعه که صدا زدی مادر، ابی عبدالله/خنده زدن سیاهی لشکر، ابی عبدالله/سید مظلوم حسین جانم

بغضی رو که زینب تو گلو می‌ریزه/با کوه بگم، کوه فرو می‌ریزه/داغی که واسش آبنه‌ی دق میشه/صحرا بدونه دشت شقایق میشه/ناله رو ناله، ناله رو ناله/ریخته رو صحرای محشرلاله رو لاله لاله رو لاله/سینه سرخه زخمی من/بی پر و باله بین گوداله/نیزه بارونه، نیزه بارونه/دل بریدن از همه غیر تو آسونه/چشم من مثل دل تو کاسه‌ی خونه/دل پریشونه/لب تشنه‌تر از ماهی دریا بودی/مهمون شب تار کلیسا بودی/دنبال سرت پیاده راه افتادم/پشت سر تو تو قتلگاه افتادم/رفتی از دستم، رفتی از دستم/بیشتر از هرکی هنوزم عاشقت هستم/کاشکی زخم روی پیشونیتو می‌بستم/رفتی از دستم/ما رو آزردن، مارو آزردن/مارو عمداً از کنار قتلگاه بردن/خنده کردن گریه‌ی مارو در آوردن/بچه‌ها مردن دخترا مردن

درد نکش، تو تشنته آه سرد نکش/منت شمر نامرد نکش/ناز نکن، بدون زینب پرواز نکن/پامو به قتلگاه باز نکن/دل پره، کشته زینبتو دلهره/خنجرش داره بد میبره/آه بیا، دست و پا نزن کوتاه بیا/با قلب زینبت راه بیا