شب هجدهم ماه رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

صدایت می‌زنم یا قاضی الحاجات، پنهانی/صدایت می‌زنم با حال اندوه و پشیمانی/صدایت می‌زنم یا ایهاالرحمن نگاهی کن/نگاهی کن به حال و روز من، این نا به سامانی/اگر چه من نمک‌گیری، نمک‌نشناس هستم باز/نیاوردی به رویم، راه دادی‌ام به مهمانی/به تو رو می‌زنم، با کوله باری از گناهانم/به تو رو می‌زنم، ای مهربان رو بر نگردانی/بگو درد دل خود را، به غیر از تو به که گویم/تویی که دردهایم را، نگفته نیز میدانی/پر و بالم به چنگ نفس سرکش، سخت زنجیر است/قفس تنگ و نفس‌گیر است، وای از مرغ زندانی/دلم لم یزرع اندوه خیزی از گناهان است/ندیده تا به این لحظه به خود، یک قطره بارانی/نماز و روزه‌های ناقصم، بوی ریا دارد/به قرآن که خجالت دارد این طرز مسلمانی/حسین گفتن بدون اشک را هرگز نمی‌خواهم/مرا ای کاش به هر یا حسین گفتن، بگریانی

می‌خوام غصه‌هام با تو درمون بشه/می‌خوام بغضمو پیش تو وا کنم/پیش تو دائم کنار منی/نمی‌شه گناهم رو حاشا کنم/تو گفتی بیا و منم اومدم/که حرفامو با روسیاهی بگم/بیا مستعدل تمنا کنم/الهی الهی، الهی بگم/بازم زیر بارون لطف توام/بهت رو زدم با همین چشم تر/بسوزون منو توی آتیش ولی/جلو فاطمه آبرو نبر/گریم از ترس آتیش نیست/با دوری از آقام عذابم نکن/بیا جان حیدر پناهم بده/بیا جان زهرا خرابم نکن

اگر کشتن چرا آبت ندادند/چرا زآن دُرّ نایابت ندادند/اگر کشتن چرا خاکت نکردند/کفن بر جسم صدچاکت نکردند/حسین جانم حسین جانم