شانزدهم رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

می خوام غصه هام با تو درمون بشه/می خوام بغضمو پیش تو وا کنم/پیش تو که دائم کنار منی/نمیشه گناهم رو حاشا کنم/تو گفتی بیا و منم اومدم/که حرفامو با روسیاهی بگم/بیام از ته دل تمنا کنم/الهی الهی الهی بگم/بازم زیر بارون لطف توام/بهت رو زدم با همین چشم تر/بسوزون منو توی آتیش ولی/جلو فاطمه آبرومو نبر/آخه گریم از ترس آتیش نیست/با دوری از آقام عذابم نکن/بیا جان حیدر پناهم بده/بیا جان زهرا خرابم نکن

کوله باری پر از جفا دارم/دست خالی، سر و صدا دارم//راستش با تو نیستم رو راستناز من را نکش، ادا دارم/اشتباهاً نیامدم به درت/بیشتر از همه خطا دارم/درد خود را نگفته ام به کسی/به علی درد بی دوا دارم/منکه جز تو شدم رفیق همه/ پس چرا بوده ای هوا دارم/بی خیالم شدند، تنهایم/بی خیال همه ترا دارم/بغلم کن تو را به جان حسن/من مگر چند تا خدا دارم/آی همسایه گفته ام به همه/من بیچاره هم رضا دارم/هرکه ام بر حسین مربوط است/هرچه دارم ز کربلا دارم

من توی بیراهه ها گم شده بودم/توی دنیایی که پر بود از سیاهی/تو یه ذره عشقتو به من چشوندی/تو نجاتم دادی آقا از دو راهی/اَنتَ الَذی هَدَیتَنی بین همین سینه زنی/و انت مصباح الهدی فاهدنا بکربلا/لایُمکِنُ الفِرارُ مِن حُبِکَ یاحسین/تو روزگار بلا لاخیرَ اِلا حسین/پرچم رو گنبدت در اهتزازه/در خونتم به روی همه بازه/با تو غصه ای نداشتم و ندارم/یه نگات زندگی منو میسازه/اَنتَ الَذی کَفَیتَنی تو دین و دنیای منی/تو تکیه گاه محکمی تو مایه نجاتمی/باب نجات من از غوغای دنیا حسین/تو روزگار بلا لاخیرَ اِلا حسین