دوازدهم ماه رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

شرمندگی‌ام وقت سحر خوب‌تر است/فقرِ محتاج اگر قرب ندارد ضرر است/آمده طفل گریزان و فراری به سویت/پس گنه‌کاری من را تو نیاور به رویت/ناز کن ناز که دارم به همین ناز، نیاز/جنگ و دعوا که نداریم، بزرگی کن باز/نگذاری که غلط‌های اضافی بکنم/زود برگشته‌ام این خانه تلافی بکنم/دستم از پشت، به دور سرم آویخته است/آبرودار، ببین آبرویم ریخته است/جنس ناجور، بدهکار شدن هم دارد/مست عصیان شدنم، خوار شدن هم دارد/با تمام بدی و با همه‌ی کاستی‌ام/این تو بودی که به جای همه می‌خواستی‌ام/غیر زهرای تو امید ندارم به کسی/کاشکی پیش حسینش به حسابم نرسی/گریه بین حرمش برکت اوقات من است/کربلایی نشدن جزء عقوبات من است/جان به قربان کسی که همه‌جا گفت حسین/مادری در وسط کرب و بلا گفت‌: حسین

بریم یه افطار کربلا مشتاق دیدار کربلا/یه قبر خالی تو حرم واسم نگهدار کربلا/کاش جنازمم شده لااقل بره حرم/سنگ قبر من بشه سنگ مرمر حرم/حرم آرامش آرامش آرامش داره/حرم اون چیزایی که من می خوامش داره/دلم با ساعت کربلا طپش داره/دلم رو ظهر اربعین من جا گذاشتم کربلا/کاشکی مثه عراقیا یه خونه داشتم کربلا/آرزومه جونمو آخرش فدات کنم/هرچی دارم اربعین خرج زائرات کنم/دلم بی تابه بی تابه بی تابه یاره/اباعبدالله مارو تنها نمیذاره

ای که به عشقت اسیر خیل بنی‌آدمند/سوختگان غمت، با غم دل خرمند/هر که غمت را خرید، عشرت عالم فروخت/باخبران غمت بی‌خبر از عالمند/برای من که عاشقت شدم/حرومه زندگی بدون تو/پی بساط روضه تا خود قیامتم /میام به جون تو/می‌گردم سر بازارت/تا اخر بیام به کارت/یعنی می‌شه با روضه‌ی/تو فقط عمرم بگذره/همه امیدم فاطمه‌ست/همه چی دست مادره/لَبَّیکَ یاسَیِّدُالشُّهَدا/حُبُّ‌الحسین، وَسیلَةُ السُّعَدا/نگاه روز اولت به من/منو کشیده توی دامنت/به بزم عشق روضه‌های تو/منو آورده بوی پیرهنت/دارایی من بی‌چاره/این اشکه که قدمت داره/دونه دونه اشکایی که/برای تو می‌باره حسین/داره قسم میده منو/که تورو دوست داره حسین/لَبَّیکَ یاسَیِّدُالشُّهَدا/حُبُّ‌الحسین، وَسیلَةُ السُّعَدا