شب یازدهم ماه رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

منم آن گناه‌کاری که به سوی تو دوان است/تویی آن بزرگواری که کریم و مهربان است/تو همیشه در فرازی، تویی آن گدا نوازی/که در اوج بی‌نیازی نگران بندگان است/به شب سیاه نوری، برسان پل عبوری/دل من برای دوری ز گناه ناتوان است/تو اگر مرا برانی در دیگری نکوبم/که به غیر از آستانت همه‌جا پر از زیان است/همه عمر جز تو یا رب، چه کسی رفیق من بود/تو امان من نباشی چه کسی مرا امان است/تو خدای مرتضایی، که همیشه باوفایی/به گدای بی‌نوایی که ضعیف و ناتوان است/برو ای گدای مسکین، در خانه‌ی علی زن/که امیر با خدا در نجفش هم‌آشیان است/بگذار به جای کعبه سر خود به پای حیدر/تو اگر بهشت خواهی، نجف علی جلال است

ره به سوی تو به جز خوف و رجا نیست که نیست/توشه‌ی امن به جز اشک و دعا نیست که نیست/دعوت از اهل گنه شد که بیایید همه/بهترین از این خبری بر فقرا نیست که نیست/لطف تو خوانده مرا ورنه خودت می‌دانی/بی سر و پا تر از این بی سر و پا نیست که نیست/با اشاره به سویم لب بگشودی که بیا/هیچ وقت به روی لبان تو نیا نیست که نیست/باطن هر عمل خیر حسین است/باطن روزه به جز حب شما نیست که نیست/در کویر لب ما وقت اذان مغرب/برتر از ذکر حسین جان به خدا نیست که نیست/مجلس روضه‌ی تو جنت ما می‌باشد/جنت بی تو حسین غایت ما نیست که نیست/عاقبت سوی حریم تو پناهنده شوم/امن تر از حرم کرب و بلا نیست که نیست/نوکری حرمت پادشاهی دو سراست/منصبی بهتر از این بهر گدا نیست که نیست/خورده بر سینه‌ی عریان رخ سرخ مگیر/درک وادی جنون بر عقلا نیست که نیست/در ته گودی گودال نکردی شکوه/مسلخ عشق که با چون و چرا نیست که نیست/خاونده‌ای آیه و با سنگ جوابت دادند/در دل سگ صفتان شرم و حیا نیست که نیست

خدا کنه که پیش تو دوباره رو سپید بشم/خدا کنه تو راه تو جون بدم و شهید بشم/خدا کنه که مرگ من تو روضه های تو باشه/خدا کنه هرچی دارم آقا برای تو باشه/منو ببر به کربلا در به درم نکن آقا/یه اربعین بیام حرم تو موکب عراقیا/قربون لطف و کرمت بذار بیام تو حرمت/پایین پات بشینمو بشم شریک ماتمت/ای همسر و آخر حسین ای سبط پیغمبر حسین/دست مرا محکم بگیر تا لحظه ی آخر حسین/ای برکت دنیا حسین ای شافع عقبا حسین/رندان همه دنبال تو در محشر کبری حسین/یا اباعبدالله