هفتم رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

مست مست آمده تا میکده مهمان خدا/سفره را پهن کنید آمده مهمان خدا/جمع کن دست تهی، کوه طلا از روی خاک/چون‌که یک‌دست شدند این‌همه آلوده و پاک/باز تحویل گرفتند مرا مثل قدیم/راه دادند مرا در نزده پیش کریم/دوری از خانه‌ی او آتش جانم شده بود/یازده ماه نبودم، نگرانم شده بود/قیمتی‌تر شده عبدی که خریدار نداشت/به گنهکاری من هیچ‌کسی کار نداشت/دو بهار آمد و غم از دل ما کاسته شد/گُل اگر بود، به این سبزه هم آراسته شد/هرچه را شر شده خیرالعملش کرده علی/اول سال، گدا را بغلش کرده علی/دیده‌بوسیِ پدر، عیدی فرزند بد است/برکت سال جدیدم، دم حیدر مدد است

دل من معتکف صحن و سرای علی/این حسینیه فقط تحت لوای علی/همه ی ارض و سما خاک عبای علی/سلطان علی قرآن علی/در صحنه ی رزم طوفان علیای ناد تو جواب بدون معطلی/یا کلما امرت ععلیه معولی/یا قاهر العدو و یا والی الولی/یا مظهر العجایب یا مرتضی علی/روزی بندگی ارض و سما با علی/سر و سامون علی و درد و دوا با علی/شب قدر تذکره ی کرب و بلا با علی/دلبر علیِ دلدار علی/حیدر علیِ کرار علی/هم آخری به صحنه ی خلقت هم اولی/هم در میان خطبه یخود وحی منزلی/در خلقتت زمین و زمان مات مانده اند/یا مظهر العجایب یا مرتضی علی