شب سیزدهم رمضان 1402 - مهدی رسولی

دوباره آمده ام، گرچه دیر برگشتم/ولی شبیه گدا سر به زیر برگشتم/به صد امید به سوی تو روی آوردم/به سوی خانه ی نعم الامیر برگشتم/ببین شکسته و زار و حقیر برگشتم/شدم ذلیل گناهم، خودم پشیمانم/به دستگیری تو یا مجیر برگشتم/پر از گناه صغیر و کبیر برگشته/گناه بال و پرم را شکسته مولا جان/شدم دوباره زمین گیر، ‌دیر برگشتم/اگر چه پیش تو احساس فقر بی معناس/ولی دوباره به سویت فقیر برگشتم/عطش دوباره لبم را ترک ترک کرده/به حرمت لب مثل کویر… برگشتم/به یاد خواهر غمدیده ای که می فرمود/ببین برادر زینب که پیر برگشتم/به کوفه شهر علی بعد بیست سال حسینبه لطف حرمله ها من اسیر برگشتم/ولی برادر زینب همینکه فهمیدم/کفن شده است تنت با حصیر… برگشتم/شاعر: وحید محمدی/

پاشو از رو خاکا ای علمدارم /نذار باشی دل تر بشه کارم/پاشو ای اربا ارباتر از اکبرم /صدای مادرم زهراست علی العباس حسین تنهاست /ای وای علمدارم، ای وای کس و کارم/یک مشک از قبیله ما یک عمو گرفت/از آن به بعد بود راه گلو گرفت/حسین

گریه کنید مادر ما بی گناه بود/گریه کنید مادر ما پا به ماه بود/می سوخت درو مدینه بحرانی بود/از آتش و دود شهر ظلمانی بود/یه چشم بتول مرتضی را می جُست/چشم دگرش در پی قربانی بود/