شب اول رمضان 1402 - مهدی رسولی

غروب بود که "حَیِّ عَلی"رسید به ما/خوش آمدیدِ خدا از سما رسید به ما/چه خوب شد رفقا!دور دور ما شده است!/دعا کنید،که اذن دعا رسید به ما/دوباره گوشه ی این خانه جایمان دادند/در این شلوغی میخانه جا رسید به ما/غریبه دور و بر ما زیاد بود اما/طراوت نفسی آشنا رسید به ما/دوباره شوق گرفتیم بنده اش باشیم/گرفته بود دل ما صفا رسید به ما/کجاست دست گدایان کریم آمده است/کریم آمد و دست عطا رسید به ما/به جای ثروت دنیا نجف به ما دادند/خوشا به طالع ما خاک پا رسید به ما/حساب سی شبه ی ما فقط به دست علیست/فقط به عشق علی اِهدِنا رسید به ما/علی مراقب ما بود و هست و خواهد بود/همیشه و همه جا این بها رسید به ما/برای سفره افطار هم حواسش بود/کمی هم از رطب مرتضی رسید به ما/شروع ماه مبارک صدا زدیم حسین/شروع ماه خدا کربلا رسید به ما/عیار روزه ما گریه بر حسین باشد/هزار خیر در این گریه ها رسید به ما/به روزه ی رمضان روضه ی عطش دادند/غم لبان عزیز خدا رسید به ما/همان لبی که حرامی لگد به رویش زد/در آن میان خبر از نیزه ها رسید به ما/سپاه شام صدا زد که پیرهن اینجاست!/سپاه کوفه صدا زد عبا رسید به ما!/شاعر: ‌سیدپوریا هاشمی

من بی وضو موی تو را شانه نکردم/اما حالا به دنبال سرت باید بگردم