سوم رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

بهار شد، خبری از بهار ما نرسید/دوباره خانه تکاندیمو، یار ما نرسید/رسیده عید، ولی گل عزارِ ما تنهاست/لباس کهنه‌ی غیبت، تن عزیزِ خداست/آهای مردم دنیا، از امتحان چه خبر؟/دوباره جمعه شد، از صاحب الزمان چه خبر؟/وصال او چقدر، دیر و دیرتر شده است/گناه ماست که امسال، پیرتر شده‌‌است/قرار بود بیاید، سرِ قرار خودش/نشسته بین بیابان، در انتظارِ خودش/دل کسی نگرانش نشد، نیامده است/کسی ز غربت آقا، به خود نیامده است/ز رنج دیدن یوسف، کمی نرنجیدیم/به جای کار، برای ظهور خوابیدیم/کسی که فقر چشیدی، پی کریمان باش/اگر که رفتی از این در، برو پشیمان باش/به یمن اوست، که رزق سحر به ما دادند/به جای کیسه‌ی زر، چشم تر به ما دادند/سلام یابن علی، ذولفقار را بردار/بیا و نحسی این، روزگار را بردار/خوشا به حال غلامی، که هیئتی تو شد/مریض شد، نگران سلامتیه تو شد

هر کس ز حسن دوست، متاعی گرفته است/بی‌چاره من که از غمش، آتش گرفته‌ام/دختران شام، می‌گردند همراه پدر/کاش می‌شد تا تو هم، با خود بگردانی مرا/چند شب بی بوسه خوابیدم، دهانم تلخ شد/نیستی دختر، مرنج از من نمی‌دانی نرو/خیزران از حرمتت برخواست، اما بد نشست/کاشکی بابا به مهمانی، نمی‌بردی مرا

وقت توبیخ نبین زشتی اعمالم را/وقت بخشش بنگر کثرت آمالم را/با تعمّد دم در ماندم و داخل نشدم/تا که جویا بشوی لحظه ای احوالم را/با نظر سوی گناهان خودم ، داد زدم/عفو کن این همه گستاخی و جنجالم را/کرمت زود رسید و به طمع افتادم/چشم پوشی بنما دوزخ افعالم را/زیر و رو کن دل من را ، خبری در پیش است/خوانده ام قبل نبأ ، سوره ی زلزالم را/من زمینگیر گناهم ، نجفم را بده زود/تا بمالم به حرم گوشه ای از بالم را