دوم رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

آمده برگ دعوتی از عرش/اَیُّهَاالنّاس دعوتید همه/وقت درهم خریدن آمده است/غرق دریای رحمتید همه/سَر شب تا سحر منادی حق/هر گنه‌کار را صدا کرده/من آلوده هم طَمَع کردم/دائمُ الفَضل سفره وا کرده/باز کرده دو دست رحمت خویش/تا که شاید من و تو برگردیم/طعم آغوش مهربانش را/سحر جمعه تجربه کردیم/مهربان‌تر زِ مادر است خدا/ما که هستیم عبد فرّاریم/با تمام گناهکاری مان/در جگر حُبّ مرتضی داریم/سینه‌ام مثل حضرت زهرا/می‌دهد چون بهشت بوی نجف/وقت جان دادنم بچرخانید/جای قبله مرا به سوی نجف

ای ابر خطا پوش . سرتا پا خطایم/راهم داده ای تا . مهمانی بیایم/بین بنده هایت . آلوده ترینم/آمدم نزول . رحمت را ببینم/می لرزد صدایم . از ترس قیامت/می خوانم دعا را . با اشک ندامت/مشتم وا نکردی ، ستار العیوبی/تو نگفته دردم ، می دانی به خوبی/با گریه دل شب ، رنگ و بو گرفتم/بادعای زهرا ، آبرو گرفتم/خواهم حاجتم را ، از حیدر بگیرم/روبروی ایوان . در نجف بمیرم/تنها ثروت من ، این در عالمین است/ای مردم بدانید ، اربابم حسین است/خوبی های آقام ، از یادم نرفته/در هرغم حسین جان ، دستم را گرفته/در شب‌های جمعه ، آید ناله بر گوش/مادر جسم بی سر ، می گیرد در آغوشمی گوید بنی ، با قدی خمیده/می بوسد به گریه ، رگهای بریده/خیلی اذیتم کرد ، عریان کردن تو/می چینم به روی دامانم تن تو/ای خوش قدم بالا ، خیلی کم شدی تو/با رمل بیابان ها درهم شدی تو/بی وضو نکردم . شانه گیسوانت/جای بوسه خورده . نیزه بر دهانت

ای مسیح در تنور، از سرت بلا به دور/ای شهید غرق نور، ابی عبدالله/واسه حال و روز من آه نکش/نفس آخر و کوتاه نکش، ای حسین جان/ای عقیق بی رکاب، زیر نور آفتاب/دادنت چقد عذاب، ابی عبدالله/آه، از این همه مسیر، موند تن تو رو حصیر/بعد تو شدم اسیر، ای حسین جان/کو ابالفضل که یارم باشه، سر بازار کنارم باشه/سر بازار سرم درد گرفت، سرتو خولی نامرد گرفت