شب هفدهم ماه رمضان 1402 - سید مهدی حسینی

آه یک واژه پر از درد است/که به دنبال ناله می آید/گاه روی زبان مردی پیر/گاه از یک سه ساله می آید/آه یعنی رمق نمانده به تن/خسته باشی و هی تو را بزنند/بدونند پشت یک ناقه/یا که از پشت بی هوا بزنند/آه یعنی نفس نفس بزنی/عده ای بی حیا لگد بزنند/آه یعنی تو مادری باشی/عده ای حرفهای بد بزنند/آه یعنی که دشمنان بزنند/مردم شهر هم نگاه کنند/باز خوب است رو در انظاری/نه به سمت حرم نگاه کنند/بعد از این بین کوچه گر دیدی/عالمی بی عباست آه بکش/یا اگر یک زن جوان دیدی/چادرش زیر پاست آه بکش/پا برهنه اگر عزیزی رفت/ وسط ازدحام آه بکش/یا اگر شاهزاده ای دیدی/ طعنه ای خورد از غلام آه بکش/بعد از این داغدار زینب باش/بعد از این با رباب آه بکش/واجب الحرمتی اگر به زور/رفت بزم شراب آه بکش

راه گم کرده ام و زار شدم ، برگشتم/دور از این خانه گرفتار شدم ، برگشتم/آن قدر دور گناهان کبیره گشتم/عاقبت عاصی و بیمار شدم ، برگشتم/گفته بودی که نرو ، عزت عالم اینجاست/رفتم و پیش همه خوار شدم ، برگشتم/روحِ پاکی که دمیدی به دلم ، تار شده/عفو کن مثل لجنزار شدم ، برگشتم/نیت ترک خطا کردم و نفسم نگذاشت/خسته از نفس طمعکار شدم ، برگشتم/تا منادی به ندا گفت : گنهکار کجاستم/زودتر از همه بیدار شدم ، برگشتم/بارها داشت می آمد گل زهرا سویم/بارها مانع دیدار شدم ، برگشتم/دیشب از هجر نجف نادعلی می خواندم/زائر حیدر کرار شدم ، برگشتم

هرچقدم گریه کنم سیر نمیشم حسین جانم/من چجوری از غم تو پیر نمیشم حسین جانم/حلالم کن اگه از غم تشنگی تو نمردم/حلالم کن اگه جونمو پای غمت نیاوردم/حلالم کن آقا جانم/همه عمر برندارم سر از این خمار مستی/که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی/تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد/دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی/همه عمر برندارم سر از این خمار مستی/که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی/دل و دین و عقل و هوشم همه را به باد دادی/ز کدام باده ساقی به من خراب دادی/بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری/پاره سازم کفن و زندگی از سر گیرم/همه عمر برندارم سر از این خمار مستی/که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی/ای حسین جان